هنگامی که مُردم ...


مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا همه بدانند سیاهبخت بوده ام ، دستانم را بیرون بگذارید تا همه بدانند از دنیا چیزی نبرده ام ، چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام و بر سنگ مزارم بنویسید :


که آشفته دلی بود در این خلوت خاموش

او زاده ی غم بود ز غم های جهان گشت خاموش