34سال قبل بود كه در پرش ارتفاع، خانم «صدارتی» برنز آسیا را كسب كرد و پس از آن دیگر هیچ. دیگر از دو میدانی بانوان خبری نبود، تا اینكه در تابستان 86 یك بانوی ایرانی با اعتماد به نفس بالا و تمرینات مستمر و امید به آینده ورزشی خوب، مدال برنز 3000 متر با مانع را كسب كرد، كه اگر كمی شانس با او بود و در زمان پرش و افتادن در چاله آب لباسهایش سنگین نمیشد، به طور حتم طلا را از دست نمیداد. او تنها هشت صدم ثانیه با ورودی المپیك پكن فاصله دارد. آنقدر اعتماد به نفس بالایی دارد كه میگوید: تمام سعیم را میكنم تا در این مسابقات مهم شركت كنم. او عامل موفقیت خود را تنها تمرین میداند... از شرایط گذشته دو و میدانی بانوان راضی نیست، میگوید: یادم است یكبار در نیمه ماراتن، اول شدم. 22 كیلومتر دویدم و یك پارچ و لیوان به من جایزه دادند، حالا شرایط خیلی بهتر شده، مسئولان به فكر دو میدانی - این ورزش مادر- افتادهاند. او انواع و اقسام ركوردهای ایران را در رشتههای مختلف دو ومیدانی جابهجا كرده و بیشتر در دوهای استقامت فعالیت میكند.
برای اولین بار كه بانوان آسیایی در رده 3000 متر با مانع میدویدند، او هم در این رشته شركت كرد و مقام آورد. او مسابقات اردن را هیچگاه فراموش نمیكند. با اینكه 25 سال سن بیشتر ندارد، اما بهخاطر سالها حضور در مسابقات داخلی و برون مرزی، هماكنون در باشگاه ملاصدرا مربیگری هم میكند. شاید برایتان جالب باشد تمامی ركوردهای ایران در رده بانوان و استقامت داخل سالن از 800 تا 5000 متر در اختیار اوست و در فضای باز تنها ركورد 800 متر ایران را جابهجا نكرده، اما تا 0500 متر تمامی ركوردها در اختیار اوست، یعنی 1500 متر و 3000 متر ... با او در منزل پدریاش در حوالی خیابان شریعتی به گفتگو نشستیم... و او مقابل دوربین ما در كنار پدر و مادرش ظاهر شد...
یك بیوگرافی كامل مانند تمام گفتگوها؟
ابراهیمی: 52 سال سن دارم، فرزند سوم خانوادهای هستم كه 4 فرزند دارند. پدرم از اهالی شمال و مادرم اهل عشقآباد تركمنستان هستند، رشته تحصیلیام تربیت بدنی است ضمن اینكه عضو كمیسیون ورزشی ایران هم هستم، همچنین باید اشاره كنم، برادرم «آرش ابراهیمی»، دونده بود، اما در سال 1383 در اثر ایست قلبی فوت كردند كه جا دارد یادش را گرامی بدارم.
چه شد كه رو به دو و میدانی آوردید؟ یعنی از كجا آغاز شد؟
ابراهیمی: بر میگردد به دوران نوجوانی. همیشه دونده خوب مدرسه بودم، در آن زمان یكی از دوستانم نشانی ورزشگاه شهید كشوری را به من داد، مشتاقانه به آنجا رفتم، خودم تنها آنجا تمرین میكردم، تا اینكه خانم «آقا محمدی» به من پیشنهاد داد تا ركورد بزنم و در مسابقات شركت كنم، همهچیز از همانجا آغاز شد.
ازچه زمانی وارد رقابتهای آسیایی شدید؟ از اولین تجربه خود برایمان بگویید.
ابراهیمی: بازیهای آسیایی داخل سالن برای اولین بار در تایلند بود كه آنجا دو ركورد در 3000 متر و 1500 متر ایران جابهجا كردم و به ترتیب چهارم و پنجم شدم. آن سال 15 ثانیه در 3000 متر و 4 ثانیه در 1500 متر ركورد ایران را جابهجا كردم كه برایم تجربه شیرینی بود.
و در این بین برخورد خبرنگاران خارجی با توجه به پوششتان چگونه بود؟
ابراهیمی: برخورد آنها بسیار خوب بود. از آنجا كه بعضی از دوندههای دیگر كشورهای اسلامی هم با پوشش اسلامی شركت میكردند، برایشان تا حدی عادی بود، البته بگویم كه بیشتر قابلیتهای ورزشكاران، در این سطوح بازتاب دارد.
و از احساستان به عنوان اولین بانوی ایرانی كه پس از انقلاب در دو و میدانی مقام آوردید، بگویید؟
ابراهیمی: بسیار خوشحالم كه پس از 34 سال توانستم این سد را بشكنم. در دو و میدانی به علت رقابت های سخت، كسب مدال بسیار مشكل است، به خصوص در رشتهای چون 3000 متر با مانع كه یكی از رشتههای بسیار سخت است، میدانید چرا؟ چون كشورهای حوزه خلیجفارس، ورزشكاران كنیایی را در قبال پول به عضویت تیم های خود درمیآورند و این به آن معنی است كه فاصله مسابقات آسیایی در این رشته نزدیك یا حتی هم سطح مسابقات جهانی میشود. به همین خاطر كسب مقام برای بانوان كمی مشكل و رقابت بسیار نزدیك میشود.
حكایت آن چاله آب چه بود. خیلیها بر این عقیده بودند كه اگر آن چاله آب نبود شما قهرمان میشدید، مگر پیش از این تمرین نداشتید!
ابراهیمی: این ماده 35 مانع دارد كه پنجتای آن چاله آب به طول سه متر و 66 سانتیمتر است. در این ماده استقامتی حتی آقایان هم مشكل دارند. اولین دوركه آغاز شد، پس از پرش از روی مانع، در چاله آب افتادم و باید توجه داشته باشید كه آب، لباسها را سنگین میكند و همین امر در مسابقات استقامت باعث میشود چند ثانیهای عقب بیفتید... من در طول مسابقه، همیشه از نفر دوم جلوتر بودم زمان كه در چاله افتادم، او از من جلو زد. او تنها با فاصله دو متر توانست نفر دوم شود. البته باید اضافه كنم كه وزن لباسها هیچ مشكلی نداشت و صرفا جنس آن مشكلساز شد، خوشبختانه مسئولان پیگیر این قضیه هستند تا جنس لباسها به گونهای نباشد كه آب را جذب كنند.
و المپیك؟ شركت میكنی؟
ابراهیمی: آرزویم دویدن در المپیك است. برای این هدف، سخت تمرین كردم، برنامهریزی كردم، 3000 هزار متر با مانع از بقیه مواد قابل دسترستر است و سرعت ترقی ركورد من هم در این ماده بیشتر است. ورودی المپیك، ده دقیقه است و ركورد من 10/08 كه البته بدون مانع دویدم، تا اواخر تیر ماه 87 برای رسیدن به حد نصاب ده دقیقهای فرصت دارم.
فكر میكنید مقامتان اتفاقی بود یا این روند ادامه خواهد داشت؟
ابراهیمی: خیر، از چند ماه پیش از آغاز بازیهای آسیایی اردن، تمرینات منظمی را انجام دادم، من این روند رو به صعودی را ادامه خواهم داد، كافی است اعتماد به نفس لازم را داشته باشم و در دو رشتهای كه در مسابقات شركت میكنم به این مهم برسم. من هدفم حضور در المپیك است.
برای رشد و شكوفایی این ورزش چه اقداماتی باید انجام بگیرد؟
ابراهیمی: امیدوارم با این مدال كه نصیب ایران شد، بینش مسئولان نسبت به ورزش دومیدانی بهویژه بانوان تغییر پیدا كند و امكانات تمرینی بهتری برای بانوان فراهم شود... در حال حاضر نبود امكانات، بزرگترین مشكل ورزش بانوان است. از دیدار با رییسجمهور هم برایمان بگویید؟
ابراهیمی: پس از گرفتن مدال شنیدم كه ایشان تبریك گفتند... ایشان ابراز خوشحالی كردند كه پس از چندین سال یك دونده زن با پوشش اسلامی توانست قابلیتهای یك بانوی ایرانی را نشان دهد و برای سرافرازی كشورش افتخار بیافریند و همچنین ابراز رضایت فراوان كردند.
و نقش پدر ومادر؟
ابراهیمی: هیچگاه حمایتهای خود را از من دریغ نكردند. همیشه پیگیر مسابقات و شاهد تلاشهای من بودند. همیشه برایم دعا كردند. مثل تمام فرزندان ایران زمین، مدیون آنها هستم و امیدوارم خداوند به من این نیرو را بدهد تا بتوانم زحمات آنان را جبران كنم.
فوتبالیستها میگویند از كودكی در كوچه پس كوچهها با توپ پلاستیكی بازی میكردند؟ شما چه كار میكردید؟
ابراهیمی: بچه بسیار بازیگوشی بودم و دائم میدویدم. یك روز آنقدر دویدم كه از پا افتادم و تا صبح از درد پا نخوابیدم، ضمن اینكه دستیار برادرانم در خرابكاری بودم. آنها خرابكارهای بینظیری بودند.
اگر پسر بودید فوتبالیست نمیشدید؟
ابراهیمی: خیر، میدانید چرا؟ چون دوومیدانی یك ورزش انفرادی است كه قابلیتها و تواناییهای یك شخص را به نمایش میگذارد، همچنین با تلاش یك شخص در مسابقات رو به رو هستیم. اگر پسر هم بودم باز هم رشته دوومیدانی را برای خود انتخاب میكردم، اجازه بدهید خاطرهای برای شما تعریف كنم.
در مسابقات اسلامی در مقدماتی 1500 متر، ظهر ماهی خوردم و پس از مسابقه فشارم افتاد، از این رو بیهوش شدم، همه خیال كردند یك دونده معمولی هستم، اما وقتی در مسابقه بعدی در همان 150 متر اول، همهجا ماندند، تعجب كردند. من اول شدم و ركورد ایران را زدم، خبرنگار ایتالیایی تعجب كرده بود.
بیشتر ملیپوشان دوومیدانی مربی خارجی دارند، شما تمایلی برای كاركردن با مربیان خارجی ندارید؟
ابراهیمی: من سالها با همسر مربی حال حاضرم «قاسمعلی فیروزی»، خانم آقامحمدی كه اولین مربی من بود، كار كردم و با ایشان راحتترم و برای ایشان و خانوادهاش آرزوی سلامتی میكنم، ضمن اینكه جا دارد از خانم «نیازاده»، نایبرییس بانوان كه حمایتهای بیدریغی طی این مدت از دوومیدانی به عمل آوردند، تشكر كنم... به خصوص كه طی دو سال اخیر مسابقات برونمرزی تجربه خوبی برای ما بود كه حمایتهای فدراسیون هم بیتاثیر نبود.
نشریه ما را میشناسید؟
ابراهیمی: مجله را كاملا میشناسم و هرگاه كه وقت داشته باشم مطالعه میكنم، ضمن اینكه مادرم یكی از خوانندگان قدیمی مجله شماست.
كلكسیــون افتخــارات
راهیابی به جمع ده نفر برتر صحرانوردی آسیا (چین) و عنوان چهارمی مسابقات – مدال طلا در 400 متر، نقره 3000 متر و برنز 1500 متر داخل سالن آسیا – طلای 1500 متر بانوان كشورهای اسلامی – نقره 3000 متر بانوان كشورهای اسلامی – قهرمان 1500 و 3000 متر دهه فجر سال 85 و كسب مدال نقره در 800 متر – جابهجایی 15 ثانیهای ركورد 3000 متر ایران در تایلند و كسب عنوان چهارم و پنجمی آسیا در 3000 و 1500 متر، جابهجایی 34 ركورد ملی تا به امروز و همچنین عضو كمیسیون ورزشی ایران در كمیته ملی المپیك. •توضیح: گفتنی است برنز مسابقات آسیایی اردن، برای اولین بار در مسابقات فضای باز برای دوومیدانی ایران پس از انقلاب رخ داد.
منبع: مجله خانواده سبز
تبلیغات 
