شون ده سال اول زندگی خود را در «سن فرناندو» گذراند و پس از آن به همراه خانواده به «مالیبو» رفت و در دبیرستان «سانتا مونیكا» در رشته مكانیك ثبت‌نام كرد و در همان سال‌ها بود كه به ورزش موج‌سواری روآورد و در آن بسیار ماهر شد و همین مهارت او را در بازی در اولین نقش خود در فیلم یاری كرد.
شون همیشه دوست داشت وكیل شود اما كم‌كم اشتیاقش به فیلمسازی بیشتر و بیشتر شد. خیلی‌ها می‌گویند او مسیر راحتی را برای مشهور شدن پیمود چون پدر و مادرش هر دو معروف بودند، دوستان سرشناسی داشت و اولین ازدواجش با یك خواننده بسیار پرحاشیه و مشهور بود ولی شون كار خود را خیلی زود شروع كرد و برای رسیدن به هدفش حتی از كالج چشم پوشید و به جای آن دو سال در شركت گزارشگری لوس‌آنجلس كار كرد. در آن شركت شون كارهای پشت صحنه انجام می‌داد، صحنه را تمیز می‌كرد، باربری می‌كرد و كم‌كم بازیگری را هم یاد گرفت و دستیار كارگردان شد. البته پسر «لئوپن» بودن هم به او كمك كرد.

رابین در منطقه «كرالینگن» در شرق روتردام بزرگ شد. مادرش آموزگار و پدرش یك هنرمند مجسمه‌ساز بود ولی پدرش پس از جدایی از همسر او را به تنهایی بزرگ كرد. او اصلیت بوسنیایی دارد.
رابین در منطقه خشن و شلوغ كرالینگن بزرگ شد و به همین خاطر ناهنجاری‌های رفتاری متعددی از خود بروز می‌داد. آن موقع رابین 14 سال داشت و تقریبا هر روز از كلاس اخراج می‌شد و باید در راهروی مدرسه می‌ایستاد. در آن زمان‌ بود كه با «موش» سرایدار مدرسه كه چهل و چند سال داشت دوست شد. آنها اختلاف سنی زیادی داشتند ولی خیلی خوب یكدیگر را درك می‌كردند. ون‌پرسی می‌‌گوید: «موش به من می‌گفت بچه‌ها در سن چهارده یا پانزده سالگی دوست دارند از همه چیز سر در بیاورند و به كلوپ‌‌ بروند. من این را درك می‌كنم ولی این جور جاها، جاهای بدی هستند. من به او اعتماد داشتم. او خیلی باهوش بود از همان زمان بود كه به فوتبال روی آوردم و وضعیت تحصیلی‌ام بهتر شد. دیگر معلم‌ها مرا به خاطر بددهنی و شلوغ‌كاری از كلاس بیرون نمی‌انداختند. عاقل شده بودم و احترام معلم‌ها را نگه می‌داشتم.»
ون‌پرسی الان هم آدم پرخاشگری نیست ولی هر ازگاهی كارت زرد می‌گیرد. در یكی از بازی‌های آرسنال، ونگر كه از رفتار او عصبانی شده بود در فاصله بین دو نیمه به رابین چیزی گفت كه رویه او را تغییر داد. او خود می‌گوید: «ونگر سرم داد نكشید. حرف بدی هم به من نزد فقط یك جمله به من گفت. او گفت: اگر می‌خواهی به اوج برسی باید چیزی را در خودت تغییر بدهی. گفتم باشد. چه چیزی را باید عوض كنم؟ او جواب داد: من نمی‌گویم، خودت جواب را پیدا كن. آن روز خیلی در این مورد فكر كردم. با خود گفتم من از فوتبال چه می‌خواهم؟ ونگر خیلی باهوش است. او می‌دانست اگر خودش جواب را می‌گفت، ظرف یك هفته من آن را فراموش می‌كردم ولی با این كار باعث شد تا آخر عمرم حرفش را از یاد نبرم. از همان زمان تصمیم گرفتم برای موفقیت هر كار مثبتی را انجام بدهم. دیگر بیشتر سر تمرین می‌رفتم و با دقت به بازی بازیكنان قدیمی‌تر نگاه می‌كردم و سعی می‌‌كردم تحملم را بالا ببرم. همین كار باعث شد خیلی بیشتر از قبل حرفه‌ای شوم.»

د او آنقدر برای دو پسرش از حكایات مثنوی می‌خواند كه آن دو گرسنگی جسم خود را به ازای سیری جانشان قمار می‌كردند. او به فرزندان نی زدن می‌آموخت تا همراه با مولانا - آن انسان دردمند - در غربت دوری از نیستان بنالند. سال‌ها به سختی و در غم و رنج گذشت. محمد و محمود در درد بزرگ شدند و مگر نه این‌كه درد انسان‌ها را نجیب بار می‌آورد و روحی كه در درد پخته شود آرام می‌گیرد. معزالسلطنه تصورش را هم نمی‌كرد كه در بیروت كسی را جا گذاشته كه روزگاری افتخار ایران به شمار می‌رود. در تصورش هم نمی‌گنجید، محمود كوچكش كه سال‌ها به نان خشك و آب، خو كرده بود به دیدار آلبرت انیشتین فیزیكدان معروف زمانه نایل شود و این دانشمند به او بگوید: «در آینده‌ای نه چندان دور، تو علم فیزیك را متحول خواهی كرد». آری، روزگار برای پروفسور محمود حسابی هم نامداری‌های بسیار در پی داشت، اما او راهش را و هدفش را درست شناخته و نیك انتخاب كرده بود. او كه از همان كودكی به كمك مادر بزرگوارش حافظ قرآن شده بود از كلام خداوند دریافت كه «ان مع العسر یسری»... آری، همراه هر سختی آسانی است.