دكو درآن فصل خیلی خوب ظاهر شد به طوری كه «بنفیكا» تصمیم گرفت قرارداد او را تمدید و نام او را وارد اعضای تیم اول خود كند ولی باشگاه و نماینده بازیكنان با هم به توافق نرسیدند. مربی تیم احساس می‌كرد دكو آن‌قدر خوب نیست كه ارزش نگه داشتن را داشته باشد. در نتیجه «دكو» به باشگاه «پورتو» واگذار شد و در فصل بازی‌های 99-98 در دوازده مسابقه بازی كرد و دو گل به ثمر رساند. مسولان «پورتو» از بازی دكو بی‌نهایت راضی بودند. همین موضوع سبب شد كه او در زمان نقل و انتقالات زمستانی به این باشگاه فروخته شود.
سال‌های نخست حضور در پورتو نشان داد كه «دكو» بازیكنی بااستعداد و مقتدر است به طوری كه هواداران آن باشگاه به او لقب جادوگر(ocigam) داده بودند. دكو بازیكنی درخشان بود كه بیشتر توان خود را صرف دفاع می‌كرد و در این راه از خشونت هم فروگذار نبود به همین خاطر همان‌قدر كه دكو گل‌زده و یا سازنده گل بازیكن دیگری بوده به همان اندازه هم كارت زرد و قرمز دریافت كرده است. این رفتار او بارها به ضرر «پورتو» تمام شد ولی با این وجود او مهره اساسی و كلیدی تیم بود و مدت سه سال این وضعیت را حفظ كرد. همین بازی‌های تاثیرگذار سبب انتقال او به باشگاه قدرقدرت بارسلونا شد.

زندگی یك نویسنده
دوریس می‌تیلر در 22 اكتبر 1919 در كرمانشاه ایران چشم به جهان گشود. پدرش كاپیتان آلفرد تیلر افسر ارتش بریتانیا بود كه در جنگ‌جهانی اول در حین خدمت یكی از پاهایش را از دست داده بود. مادرش امیلی می‌تیلر پرستار بیمارستان دولتی سلطنتی انگلیس بود. والدین او انگلیسی‌تبار بودند. آن‌دو در بیمارستان زمانی‌كه آلفرد بستری بود با هم آشنا شده و ازدواج كردند.
پدر بعد از جنگ جهانی اول در بانك سلطنتی انگلیس استخدام شد وبعد به كرمانشاه ایران رفت و ماموریت داشت تا در بانك شعبه ایران مشغول به كار شود. دوریس نیز در كرمانشاه متولد شد و تا 6 سالگی در آن‌جا بود. بعد از اتمام دوره ماموریت پدر، آنها به زیمبابوه كه مستعمره بریتانیا بود، منتقل شدند. در آن‌جا علاوه بر كار در بانك به زراعت بلال پرداختند تا به مال و مكنتی دست یابند اما در زراعت موفق نشدند.
دوریس به مدرسه كاتولیكها در سالیسبری رفت و تا 13 سالگی در آن‌جا مشغول به تحصیل شد. سپس نزد مادر در بیمارستان كارآموز شد و به طور تجربی پرستاری را یاد گرفت و به این حرفه علاقه نشان داد. در بیمارستان در اوقات فراغتش برحسب اتفاق با كتاب‌های سیاسی و جامعه‌شناسی آشنا شد او ادبیات دیكنز و تولستوی و داستایوفسكی را دوست داشت. در همان دوران تصمیم گرفت دست به قلم شود و داستان بنویسد. ازدواج
در سال 1937 به انگلیس رفت و به عنوان اپراتور تلفن مشغول به كار شد. در اداره مخابرات با پسری به نام فرانك ویزدوم آشنا شدو ازدواج كرد. حاصل این ازدواج دو فرزند بود. اما این ازدواج دوامی نداشت و در سال 1943 منجر به جدایی شد. بعد از جنگ جهانی دوم و سرخوردگی و پشیمانی از عضویت در حزب كمونیست به لندن رفت. او در آن زمان كه دوران طلایی زندگی ادبی‌اش به شمار می‌رفت 5 رمان نوشت و چندین نمایشنامه نیز به رشته تحریر درآورد.

پدر خوانده ثروتمند خوزه، رییس باشگاه بزرگ فوتبال شهر «ستوبال» بود. خوزه از همان دوران كودكی در مدیریت و برنامه‌ریزی استاد بود و برنامه‌ بازی‌های تیم پدرش را ترتیب می‌داد.
پس از پایان تحصیلات به مدرسه آمادگی جسمانی لیسبون رفت ولی مدتی بعد مادرش كه از توانایی مدیریت او اطلاع داشت نام او را در مدرسه مدیریت ثبت‌نام كرد اما خوزه از آن مدرسه خوشش نیامد و دوباره در مدرسه آمادگی جسمانی شركت كرد و پنج سال بعد از آن‌جا مدرك گرفت.
مورینیو دوره مربیگری خود را در اسكاتلند گذراند و سپس به پرتغال برگشت و مربی ورزش یك دبیرستان شد. او مدتی در باشگاه‌های كوچك و متوسط پرتغال بازی و در همان زمان تحصیل نیز می‌كرد. اما در زمینه بازی توفیق چندانی نیافت. در دهه نود مدتی را به مربی‌گری پرداخت و پس از آن با لقب «ترادیوتور» (مترجم) معروف شد چون مترجم یا مفسر «سر بابی رابسون در باشگاه‌های «اسپورتینگ» و «پورتو» بود. در سال 1996 به همراه رابسون به بارسلونا رفت و همچنان مترجم او بود. پس از رفتن رابسون او همچنان در بارسلونا ماند و با جانشین هلندی رابسون یعنی «لوییس ون‌گال» كار كرد. مورینیو انسانی بی‌نهایت بااعتماد به نفس و باشخصیت بود و همین موضوع باعث شد پیشرفت چشمگیری كند. او در كلاس‌های مربیگری و مدیریت شركت می‌كرد و ناگهان همه شنیدند كه او مربی تیم دوم بارسلونا شده است.
رویای او برای سرمربی شدن سرانجام در سال 2000 تحقق یافت و او مربی بنفیكا شد ولی با تغییر سرپرستی باشگاه و روی كار آمدن سرپرست جدید، مورینیو در تاریخ پنجم دسامبر 2000 بركنار شد و مربی یك تیم سطح پایین شد.

مطبوعات نام او را «سنت كاسیاس» گذاشته بودند زیرا، توانایی خارق‌العاده‌اش مثل یك فرشته نجات شوت‌ها را سد می‌كرد و جلوی ورود آنها را به دروازه می‌گرفت.
كاسیاس از سال 1999 پیراهن شماره یك رئال‌مادرید را بر تن كرد. باشگاهی كه از هشت سالگی برای تیم بچه‌ها شوت می‌زد. او بسیار خونسرد است و اعصاب آرامی دارد و در سخت‌ترین شرایط كنترل خود را حفظ می‌كند. بنابراین مربی اسپانیا هیچ وقت تردیدی در انتخاب دروازه‌بان خود ندارد هر چند این كشور دروازه‌بان خوب دیگری همچون «سانتیاگو كانیزارس» را روی نیمكت خود دارد.

خانواده
پدرش «خوزه لوئیس كاسیاس» نام دارد و كارمند وزارت آموزش و پرورش اسپانیاست. مادر او «ماریا دل كارمن فرناندز» سوم نوامبر 1958 در مادرید به دنیا آمد. او قبلا در یك آرایشگاه زنانه كار می‌كرد ولی هم‌اكنون در مادرید یك فروشگاه لوازم ورزشی را اداره می‌كند.
ایكر برادری به نام «اونای» دارد كه متولد 1988 است. فوتبال او بهتر از برادر بزرگترش «ایكر» است ولی علاقه خاصی به بازی‌های تلویزیونی و پلی‌استیشن دارد و تنها در تیم محلی‌شان فوتبال بازی می‌كند. او هوادار تیم بارسلوناست ولی «ایكر» می‌گوید تازگی‌ها به رئال مادرید هم علاقه پیدا كرده و تمام بازی‌های این تیم را تماشا می‌كند.

شون ده سال اول زندگی خود را در «سن فرناندو» گذراند و پس از آن به همراه خانواده به «مالیبو» رفت و در دبیرستان «سانتا مونیكا» در رشته مكانیك ثبت‌نام كرد و در همان سال‌ها بود كه به ورزش موج‌سواری روآورد و در آن بسیار ماهر شد و همین مهارت او را در بازی در اولین نقش خود در فیلم یاری كرد.
شون همیشه دوست داشت وكیل شود اما كم‌كم اشتیاقش به فیلمسازی بیشتر و بیشتر شد. خیلی‌ها می‌گویند او مسیر راحتی را برای مشهور شدن پیمود چون پدر و مادرش هر دو معروف بودند، دوستان سرشناسی داشت و اولین ازدواجش با یك خواننده بسیار پرحاشیه و مشهور بود ولی شون كار خود را خیلی زود شروع كرد و برای رسیدن به هدفش حتی از كالج چشم پوشید و به جای آن دو سال در شركت گزارشگری لوس‌آنجلس كار كرد. در آن شركت شون كارهای پشت صحنه انجام می‌داد، صحنه را تمیز می‌كرد، باربری می‌كرد و كم‌كم بازیگری را هم یاد گرفت و دستیار كارگردان شد. البته پسر «لئوپن» بودن هم به او كمك كرد.