با شروع جنگ تحمیلی به مدت شش سال از عرصه هنر دور ماند. در زمان خدمت سربازی همچنان به كار تئاتر مشغول بود <سبزه دوست بچه‌ها> تئاتری بود كه او در این دوران به همراه مرحوم رضا ژیان برای بچه‌ها اجرا می‌كرد. در سال 69 در كلاس مدیریت سینما شركت كرد و پذیرفته شد و مدیریت سینما را برعهده گرفت.
مدیریت سینما آزادی او را دوباره به دوستان قدیمی‌اش رساند كه این دیدار مجدد موجب روی آوردن دوباره لولایی به بازیگری شد. او به دنبال آرزوهای دوران كودكی‌اش بود. <فراموشخانه> مجموعه‌ای بود كه با آن كار و بارش رونق یافت، به همین خاطر از مدیریت سینما استعفا داد و به بازیگری روی آورد. عشق و علاقه او به بازیگری حتی در زمان مدیریت سینما لحظه‌ای او را رها نمی‌كرد به طوری كه هرگاه فرصتی به دست می‌آورد زود جیم می‌زد و خود را به سر صحنه می‌رساند.
می‌‌گوید: با <ساعت خوش> قدم به عرصه طنز گذاشتم. داریوش كاردان اولین كسی بود كه قابلیت‌های مرا در این وادی كشف كرد. در ساعت خوش بیشتر از همه عوامل با مهران مدیری و رضا عطاران رابطه صمیمانه برقرار كرد. ا ز طرفی مدیریت سینما مانع ازحضور مدام او در سریال ساعت خوش می‌شد. به همین دلیل بازیگری را به مدیریت سینما ترجیح داد. اما لولایی چند سال پیش با نقش خشایار مستوفی حسابی گل و خود را به جامعه طنز معرفی كرد. د ر بازیگری تنها مشوق خود را مادرش معرفی می‌كند و همیشه به خاطر صداقت و روراستی‌اش زبانزد خاص و عام است. نقاشی تنها هنری است كه به بازیگری نزدیك می‌داند، او عاشق كارهای آنتوان چخوف است.
صبر و تحمل زیادی دارد و بسیار كم‌حرف است اما خودش را هیچ وقت دست كم نمی‌گیرد. این از خصوصیات بارز مردی برای تمام فصول است.خودش معتقد است حمید لولایی آدم بی‌آزاری است. اخلاق او در منزل بسیار عالی است.بسیار دل رحم و مهربان است و بسیار علاقه دارد به دیگران ابراز محبت كند.
عاشق سواركاری است و فوتبال را خیلی دوست دارد.
به بازی پرویز پرستویی علاقه فراوانی دارد و از عطاران به عنوان یك آدم خوشفكر و بسیار فروتن یاد می‌كند.
از تلخ‌ترین خاطره‌های زندگی‌اش فوت مادر خانمش بود كه روی او تاثیر زیادی داشت. از لولایی در آینده شاهد كارهای دیگری خواهیم بود. او همچنان به دنبال خوشحال كردن هموطنانش است.

 آغاز كار حرفه‌ای
وی در ماه جولای سال 1994 به عنوان كارآموز به باشگاه وستهام یونایتد پیوست. همان باشگاهی كه پدرش دستیار
سرپرست آن بود و در سال 1995به طور رسمی با این باشگاه قرارداد بست. در اكتبر سال 1995 به تیم سوان‌سی‌سیتی قرض داده شد و در همان باشگاه در نخستین بازی لیگ خود شركت كرد و یك گل به ثمر رساند و در ژانویه سال 1996 دوباره به وستهام بازگشت. لمپارد بازیكن ثابت تیم جوانان وستهام بود و در كاپ قهرمانی جوانان سال 1996 كاپیتان تیم شد. سال‌های 98 و 99 سال‌های پرباری برای او بود. او در آن سال به تیم اول وستهام پیوست و حتی یك بازی هم ذخیره نبود. او در كنار بازیكنان مطرحی همچون <جو كول>، <مایكل كاریك> و <ریو فردیناند> ستون اصلی تیم را تشكیل دادند، ولی وقتی ریوفردیناند كه دوست صمیمی لمپارد بود، از آن تیم جدا شد و به <لیدز یونایتد> پیوست و پدر و دایی‌اش <هری ردپف> نیز از آن باشگاه رفتند، فرانك نیز تصمیم گرفت آن‌جا را ترك كند.
با این‌كه می‌‌گفتند او علاقه خاصی به لیدز یونایتد و آستون ویلا دارد، ولی ترجیح داد به باشگاه چلسی بپیوندد و در لندن ماندگار شود.

راهی لندن شد
لمپارد، 15 می‌ سال 2001 با یازده میلیون پوند با چلسی قرارداد بست. پیشرفت او در <استنفورد بریج> ضعیف، ولی ارزشمند بوده است. هرچند كه در فصل اول بازی‌ها در چلسی، او مهره همیشگی تیم بود، ولی در فصل دوم و با وجود بالا رفتن قیمتش تحت‌الشعاع درخشش <جیانفرانكو زولا> قرار گرفته و افت كرد، ولی در فصل سوم و با شروع كار <رومن آبراموویچ> كاملا شكوفا شد و خود را به عنوان یكی از برترین هافبك‌های اروپا به همه شناساند. سال‌های 2004 و 2005 یكی از موفق‌ترین فصل‌های تاریخ چلسی به‌شمار می‌‌رود و لمپارد در مركز این موفقیت می‌‌درخشید. او با حضور در تمامی 38 بازی تیم توانست 13 گل به ثمر برساند كه برای یك هافبك بسیار قابل توجه است. بازی او در لیگ قهرمانی، آن‌قدر زیبا بود كه <كارلوس آلبرتو> كاپیتان سابق برزیل و <یوهان كرایف> فوتبالیست هلندی هر دو او را یكی از بهترین هافبك‌های اروپا می‌‌دانستند و سرانجام در انتهای آن فصل لمپارد جایزه فوتبالیست سال FWA را از آن خود كرد. او در سال بعد بهتر ظاهر شد، به‌طوری كه <خوزه مورینیو> او را بهترین بازیكن دنیا لقب داد.