شنیده‌های خبرنگار «تابناك» حاكی از آن است كه امیر كویت در سفر اخیر بوش به منطقه، او را از تعرض و درگیری با ایران بر حذر داشته است.

بنا بر این گزارش، گفته می‌شود امیر كویت به رئیس‌جمهور آمریكا، بزرگداشت حادثه تاریخی كربلا توسط ایرانیان را یادآور شده و مطالبی به این مضمون گفته است: 1400 سال پیش حادثه‌ای رخ داده و امام آنها توسط شخصی به نام شمر كشته شده است. با این حال ایرانیان هنوز شمر را نفرین می‌كنند و حتی اكنون نیز به دنبال مصداق عصر حاضر شمر می‌گردند و اگر تو دست به حمله به ایران بزنی، در تاریخ مغضوب خواهی شد.

گفتنی است، كویت كه خود محل استقرار شمار زیادی از نظامیان آمریكاست، همواره از پیامدهای درگیری ایران و آمریكا در هراس بوده است.

منبع: تبیان

قدرتهای منطقه ای و فرامنطقه ای چاره ای جز اعتراف به عظمت ایران ندارند

حضرت آیت الله خامنه ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی امروز در دیدار جمعی از فرماندهان و كاركنان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی، ایستادگی و حركت مستمر رو به جلوی ملت ایران در 28 سال گذشته را عامل عزت نظام اسلامی دانستند و با اشاره به راهپیمایی 22 بهمن به عنوان عرصه پرشور حضور مردمی در مقابل نگاههای جهانی، تصریح كردند: راهپیمایی روز 22 بهمن مظهر اقتدار، اراده و عزم ملی است. 

به گزارش سرویس سیاسی برنا،در این دیدار كه در سالروز بیعت تاریخی كاركنان نیروی هوایی ارتش با امام خمینی (ره) در 19 بهمن سال 57، برگزار شد، رهبر انقلاب اسلامی درخصوص اهمیت راهپیمایی روز 22 بهمن تأكید كردند: مراسم سالگرد انقلاب در ایران برخلاف اكثر كشورها، یك مراسم كاملاً مردمی است كه مردم در هر شرایطی در صحنه حاضر می شوند و امسال نیز مردم ایران با حضور گسترده و حتی پرشورتر از سالهای گذشته، عزم و اراده و دلبستگی خود به انقلاب اسلامی را به رخ جهانیان خواهند كشید.

 حضرت آیت الله خامنه ای خاطرنشان كردند: در روز 22 بهمن، آنهایی كه باید متوجه شوند ملت ایران از لحاظ عزم و اراده و دلبستگی به انقلاب در چه روحیه و وضعیتی قرار دارند، متوجه خواهند شد و به همین علت حضور در راهپیمایی 22 بهمن بسیار مهم است.

***== ادامه مطلب ==***

سوپرمن می آید!

اینک امید شاه به امریکاست. مسعود بهنود می نویسد:

سرانجام، شبی در حصارک، باغ بزرگ سپهبد زاهدی در شمال تهران که حالا به پسرش رسیده بود، در مجلس عیشی که در کنار شومینه برپا بود، اردشیر سر در گوشش (شاه) گذاشت و خبر خوش را داد: سوپر من می آید!

اردشیر زاهدی که پس از شش سال به ایران آمده بود، می کوشید تا خاطرات و روابط سابق را با ترتیب دادن میهمانی های گرم و شاد در خانه ی بزرگ پدری اش در کوهپایه های شمال تهران، تجدید کند...

از صبح آن روز، او که هنوز عنوان سفیر ایران در ایالات متحده امریکا را یدک می کشید، علاوه بر نظارت بر تدارک میهمانی، چندین بار با دوستان بلند مقام خود در واشنگتن تماس گرفت. کیسینجر را راضی کرد که شب در خانه ی او با شاه تلفنی صحبت کند. اما شادمانی او وقتی شکل گرفت که برژینسکی، مشاور امنیت ملی کارتر، با قید محرمانه بودن، به اردشیر خبر داد که یک ژنرال امریکایی با مأموریت مخصوص، در همین یکی، دو روز به تهران می آید. این پیشنهاد را اردشیر از چندی پیش، در واشنگتن مطرح کرده بود، او می خواست به این ترتیب، روحیه ی از دست رفته شاه را ترمیم کند. حضور یک ژنرال بلند پایه می توانست اثرات خرد کننده ی حوادث تهران و گفته های ویلیام سولیوان، سفیر امریکا را خنثی کند.

با شنیدن این خبر، اردشیر از شادمانی روی پایش بند نبود. به خواهر غم زده اش که از زندانی شدن شوهر خود – داریوش همایون – غمگین و عصبانی بود، امیدواری داد و به تدارک میهمانی پرداخت. از دید اردشیر زاهدی، ژنرال امریکایی که به تهران می آمد، همان «کرومیت روزولت» بود.

شاه که با فرح و چند نفری از درباریان به میهمانی شام زاهدی رفته بود، از همان ابتدای ورود، بقیه را رها کرد و نشست کنار شومینه، خیره به آتش. کوشش اردشیر و میهمانانش برای جلب نظر او فایده ای نمی کرد. تا آن که اردشیر کنارش به زمین نشست و مژده ی حرکت سوپرمن را به او داد. واکنش اولیه شاه از سر بی حوصلگی بود: «مزخرف نگو اردشیر»؛ اما اصرار و ابرام زاهدی کار خود را کرد؛ تداعی مرداد 32؛ یعنی امریکایی ها بالاخره سر عقل آمده اند؟ وقتی شاه، همسرش را صد ا کرد و از او پرسید که با یک ماهی اقامت در کیش چطور است؟ اردشیر دریافت که تیرش به هدف خورده است. تلفن دکتر کیسینجر هم کارساز شد. کیسینجر هم به شاه همین خبر را داد؛ با این تفاوت که آشکار کرد ژنرال اعزامی، رابرت هویزر، معاون ژنرال الکساندر هیگ، دوست نزدیک هر دوی آنهاست. پس اردشیر راست گفته بود.(م1/ ص 30)

 منبع: تاریخ پهلوی- ج 4

 تهران به تقاطع ارتباطی بسیار شلوغی مبدل شده است كه ارتباطات اجتماعی در آن به شیوه‌ای متفاوت به وقوع می‌پیوندد.
    تهران شهر مهاجرپذیری است كه در آن فرهنگ‌های بسیاری در تعامل با یكدیگر قرار دارند و در این تعامل، بافت سنتی از بین رفته و فرهنگ جداگانه و جدید شكل گرفته است كه در آن خانواده‌ها از شكل بزرگ و گسترده كه در محدوده فامیلی تاثیر متقابل بسیاری بر یكدیگر داشتند به واحدهای مستقل تبدیل شده‌اند و ارتباطات منطقی‌تری را در بر می‌گیرند.
    یكی از نتایج اجتماعی این مسئله بالارفتن سن ازدواج و رواج زندگی مجردی در تهران است. در شكل قدیمی‌ ازدواج كه در جامعه سنتی قدیم در سنین پایین و بر اساس تصمیم خانواده صورت می‌پذیرفت، خواسته‌های افراد به ویژه زنان مورد توجه قرار نمی‌گرفت و این شكل تشكیل خانواده بیشتر جنبه غریزی داشت در حالی كه امروزه افراد، تحت تاثیر آگاهی‌ها و اطلاعات جدیدی كه از جهان پیرامون خود كسب می‌كنند، خواستار ازدواج آگاهانه همراه با عشق، انتظار و شناخت بیشتر از آینده هستند. در این بافت اجتماعی، انسان‌ها با منافع و نیازهای خود آشنایی دارند و چون ازدواج به شیوه سنتی را با این نیازها سازگار نمی‌بینند در نتیجه به ازدواج دیرهنگام رو می‌آورند و در فاصله زمانی ایجاد شده به دلیل تفاوت خواسته‌های آنها با خانواده كه هنوز ذهنیت منفی خاص خود را دارد، زندگی مجردی را انتخاب می‌كنند.
    این شیوه، شروع یك زندگی جدید و یك خواسته طبیعی در افراد است كه به آنها كمك می‌كند زندگی را پیش از به عهده گرفتن مسئولیت‌های بزرگتر به طور مستقل تجربه كنند. اگر چه این شیوه زندگی، در بسیاری جوامع اتفاق افتاده اما در جامعه ما هنوز پذیرفته شده نیست. ذهنیت و عرف حاكم بر جامعه ایرانی كه یك فضای در حال گذر است گرایشات سنتی خاصی را در تقابل با زندگی مجردی قرار می‌دهد و این مسئله كه بسیاری از جوان‌ها به تنهایی می‌توانند شرایط تحمیلی، شغلی و زندگی بهتری داشته باشند، در فضای اجتماعی ترس‌ ایجاد می‌كند. عرف جامعه ما تنها به مضرات و معایب این نوع زندگی توجه دارد و منافع آن تا به حال مورد توجه و حمایت قرار نگرفته است. افرادی كه زندگی مجردی را برمی‌گزینند، به دلیل برخوردار نبودن از حمایت جامعه اغلب نمی‌توانند زندگی بهنجاری در محل مناسب داشته باشند زیرا در اغلب مواقع این امكان به آنها داده نمی‌شود در نتیجه زندگی مجردی از دیدگاه عرف، شكل قابل قبولی به خود نمی‌گیرد.

***== ادامه مطلب ==***

سلام بر ماه محرم و سلام بر حسین‌ابن‌علی علیه‌السلام كه جان عزیز خویش فدا نمود تا آزادی‌خواهی و عدالت طلبی همواره در طول تاریخ پُرفراز و نشیب زندگی انسان‌ها پُررنگ‌ترین و معنا بخش‌ترین واژه‌ها باشد. فریاد بلند و رعدآسای " هیهات منّا الذلّه " حسین‌‌ابن‌علی علیه‌السلام هنوز از دل صحرای كربلا با همان حرارت آتشین به گوش جان همه مشتاقان راه حقیقت می‌رسد، گویی كه با گذشت قرن‌ها هنوز دل‌سوختگان حسین‌ علیه‌السلام از روز واقعه داغی جانسوز به تن و جان خود دارند كه هیچ مرحمی التیام‌بخش آن نیست.

 مومن شب‌زنده‌داری را نمی‌توان یافت كه در عبادات شبانه و مخفیانه‌اش به یاد حسین علیه‌السلام و یاران دلداده‌اش بیفتد و اشكی از چشمانش برای مظلومیت آنها بر گونه‌اش روان نشود. چرا كه غم عاشورا در تمامی دل‌‌های عاشق نشسته است و چون آتشی، گرما‌بخش و روشنی‌دهنده خانة جان همه دوستداران آزادگی و مردانگی است.  

اماما! تاریخ هنوز شرمسار توست كه درون خود بددلان و كوردلانی را پرورش داد كه جایگاه و منزلت بنده نیك و صادق خداوند را نشناختند و به روی كلام خداجویانه او شمشیر جهالت و نادانی كشیدند. اما غافل از آن بودند كه تمامی نادانی آنها به زندانی سیاه و تاریك تبدیل خواهد شد و برای همیشه به اسارتشان خواهد كشاند. بدینسان كربلا به كارزار نبرد سیاهی و روشنایی تبدیل گشت و حسین علیه‌السلام شد منادی نور و روشنایی و لشگریان مقابل، پیروان زندگی فانی دنیا. در نبرد ناعادلانه روشنی و تاریكی، حسین علیه‌السلام به خوبی می‌دانست از چه روی شمشیر از نیام برمی‌كشد و به جنگ با چه كسانی می‌رود، اما لشگریان و سپاه دون، كور و كر شده حتی نمی‌دانستند به جنگ با چه چیزی قدم به میدان گذاشته‌اند، چه رسد به آنكه بدانند حسین كیست؟!  گویی همه‌شا فراموش كرده بودند كه رسول یگانه و برگزیده خدا به آنها سفارش كرده بود كه میراث ارزشمند به جامانده از او را كه به نكویی به دستشان سپرده بود یعنی قرآن و عترتش را پاس بدارند، مبادا كه گزندی به آنها برسد. اما فراموشی در دل‌‌های تاریكشان لانه كرده بود و جز به از بین بردن و نابود كردن خوبی‌‌ها به چیز دیگری نمی‌اندیشیدند و براستی حسین علیه‌السلام چه عارفانه در برابر سپاه زشتی و تاریكی ایستادو ندای آزادی و آزادگی سرداد، هر چند كه گوش جان بددلان از صدای سكه‌های زر و نقره پُر شده بود و هیچ چیزی را نمی‌شنیدند.

و سرانجام حسین علیه‌السلام و یاران روشن‌دلش سبكبال و با قلب‌هایی آرام به دیدار معبودشان كه آنها را مشتاقانه بسوی خود می‌طلبید رهسپار شدند و تاریخ عزت و پایمردی در راه حق و راستی همیشه با نام آنها روشنی و تلالو گرفت .

اماما! وقتی محرم محجوبانه قدم به خانه دلمان می‌گذارد، ناخودآگاه در می‌یابیم كه گویی تمامی روزها و سالها و ماهها در گذر هستند تا این ماه عزیز فرا برسد و نام تو بر زبان‌ها جاری شود. با شنیدن نام تو به یكباره تمامی لحظات از حركت عادی خود باز می‌مانند بسوی درك دوباره وجود  نازت متمایل می‌شوند و همه چیز تنها تو را صدا می‌زند .اینگونه است كه در ماه محرم اگر گوش جان را بواسطه صفای باطن‌مان بگشاییم، به خوبی می‌توانیم ندای " هیهات منّا الذلّه " حسین‌ابن‌علی علیه‌السلام را در همه جا بشنویم. بنظر می‌رسد در این ماه همه عناصر تشكیل دهنده هستی سكوت می‌كنند تا صدای عدالت خواهی حسین علیه‌السلام در همه جا انعكاس پیدا كند و شور و شوق یگانه‌اش برای دیدار با پرودگار در جان همه چیزها كه میل به زنده شدن در آنها بیدار شده نفوذ كند. از همین روست كه از زمستانی هم كه منتهی به بهار می‌شود می‌توان بهار جاودانگی حسین علیه‌السلام و ماندگاری ابدی همه یارانش را در همه اذهان بیدار نظاره‌ كرد و دلباخته شور و شوق ناب او برای رسیدن به معبود یگانه‌اش شد و دل از دنیا كند و با قدم گذاشتن در راه او به عالم معنا و ماندگاری رسید.

***== ادامه مطلب ==***