ناپلئون هیل ،از پیشگامان فلسفه آمریکایی در زمینه رسیدن به موفقیت فردی،سال ۱۸۸۳در وایز کانتی ایالت ویرجینیا و در منطقه ای دیده به جهان گشود که بی سوادی و خرافات در آنجا بیداد می کرد. پدرش آهنگر بود و همه اعضای خانواده در خانه ای که یک اتاق بیشتر نداشت وکوچکترین توجهی به نظافت ان نمیشد زندگی میکردند.از این لحاظ خانه آنها برای همه ساکنین منطقه شناخته شده بود.

ناپلئون جوان بسیار سرکش،شیطان و پرخاشگری بود. در سن ۹ سالگی مادرش را از دست دادو با پدری که سر رشته زیادی از تربیت یک پسر بچه نداشت تنها ماند.ناپلئون از آزار و اذیت همسایه ها لذت میبرد.آنچنان نترس بود که با خودش اسلحه حمل میکرد.او از جسی جیمز یاغی معروف آن زمان برای خودش یک بت ساخته بود.او خشن ترین پسر منطقه به حساب می امد و ازین لحاظ به خودش افتخار می کرد.

خوشبختانه نامادریش توانست روح سرکش او را مهار کند.هیل در حالیکه ۱۵ سال بیشتر نداشت دوره راهنمایی را تمام کرد و کار خودش را بعنوان گزارشگر در یکی از نشریات محلی آغاز کردورفته رفته برای تعداد بسیاری از روزنامه ها و مجلات مختلف ویرجینیا مطلب تهیه می کرد.در سن ۱۸ سالگی هیل به این نتیجه رسید که به وکالت خیلی علاقه مند است واین حس در او بوجود آمد که در آینده ای نزدیک از فعالان حقوق خواهد شدو همچنین میتواند وارد دانشکده حقوق دانشگاه جرج تاون شود.

اما مشکلی سر راهش قد علم کرده بود.برای پرداخت شهریه دانشگاه از وضعیت مالی خوبی برخوردار نبود.بدین منظور تصمیم گرفت که به روزنامه نگاری ادامه دهدو در شاخه نوشتن زندگینامه افراد موفق یکه تاز میدان شود.چون بیشتر مطالب آن زمان تشنه این مطالب بودند.در پاییز سال ۱۹۰۸ بنا به توصیف خود او دست سرنوشت از آستین مادر گیتی بیرون آمد.او عازم پیتز بورگ شد.اندرو کارنگی غول صنعت آمریکا در آن زمان آمادگی خودش را برای مصاحبه اعلام کرده بود.

در سال ۱۹۲۳ هیل کار نوشتن یادداشتهای خودش را آغاز کرد و سر انجام در سال ۱۹۲۸ توانست کتاب قانون موفقیت را  به چاپ برساند.همان طور که اندرو کارنگی تخمین زده بود اتمام این پروژه ۲۰سال طول کشید.با انتشار کتاب قانون موفقیت ستاره بخت و اقبال او درخشیدن گرفت.میزان در امد ماهیانه او به ۲۵۰۰ دلار رسید و این میزان سالهای سال ثابت بود.سر انجام کتاب هیل در سراسر دنیا توریع شد.

وی در حالیکه در واشنگتن به سر میبرد ۶ کتاب به رشته تحریر در آورد،که از آن میتوان به کتاب عامه پسندوبسیار موفق بیندیشیدوثروتمند شوید در حوزه فلسفه دستیابی به موفقیتهای فردی و اجتماعی اشاره کنیم،که در سال ۱۹۳۷ به چاپ رسید.سرانجام در نوامبر ۱۹۷۰ و در سن ۸۷ سالگی در کالیفرنیای جنوبی در گذشت.

رنگ ترکیبی از رنگدانه ، حلال ، چسپاننده و در برخی موارد تسریع یا کند کننده ای برای خشک شدن، بهبود دهنده بافت،

تثبت کننده و یا هر ماده اصلاح کننده دیگری است. قبل از آنکه رنگ بر روی بوم قرار گیرد، معمولا ابتدا آن را آغشته به نوعی زمینه (یک لایه پوششی که معمولا از جنس جسو می‌باشد) می‌کنند تا چسپندگی با رنگ را افزایش داده و حالت بافت سبدی بوم را برای جلوگیری از تراوش کاهش می‌دهد. با اینکه انتظار می‌رود رنگدانه‌هایی که برای نقاشی بکار می‌روند ثابت باشند، اما برخی از نقاشان از رنگهایی استفاده می‌کنند که دارای رنگدانه‌های فرار هستند.

ابزار مورد استفاده نقاش شامل انواع مختلفی است . از جمله :

▪ قلم موی نقاشی
▪ کاردک
▪ پالت (از جنس چوب یا پلاستیک که در هنگام نقاشی رنگ را روی آن قرار داده و استفاده می‌کنند)
▪ اسفنج
▪ گیره
▪ سه پایه
▪ قوطی اسپری رنگ
▪ اسپری رنگی دارای هوای فشرده

به این موارد می‌توان گچ، مداد گرافیت، پارچه کهنه یا دستمال کاغذی، آینه (که گاهی برای تغییر زاویه دید و پرسپکتیو و گاهی نیز برای نقاشی شخص از خودش بکار می‌رود) تربانتین یا هر رقیق کننده بی بوی دیگر (که معمولاً به همراه روغن استفاه می‌شود) ،مدل یا موضوع و شاید نور پردازی آتلیه را نیز اضافه نمود.

نقاشی عمل بکار بردن رنگ دانه محلول در یک رقیق کننده و یک عامل چسپاننده (یک چسب) بر روی یک سطح (نگهدارنده) مانند کاغذ ، بوم یا دیوار است. این کار توسط یک نقاش انجام می شود. این واژه بخصوص زمانی به کار می‌رود که این کار حرفه شخص مورد نظر باشد. قدمت نقاشی در بین انسانها، شش برابر قدمت استفاده از زبان نوشتاری است.
در قیاس با نقاشی، طراحی، سلسله عملیات ایجاد یک سری اثر و نشانه با استفاده از فشار آوردن یا حرکت ابزاری بر روی یک سطح است.
یک روش قابل اجرا برای تزئین دیوارهای یک اتاق با استفاده از نقاشی در ساختار جزئیات کار موجود است.
این مقاله بیشتر درباره نقاشی وری سطوح به دلایل و اهداف هنری است. نقاشی از نظر بسیاری افراد، در زمره مهمترین شکلهای هنر قرار دارد.

وقتی واژه نقاشی یا نقاشی کردن به میان می آید طبیعتاً پدیده ای در نظر ما مجسم می شود که از ترکیب رنگها به وجود آمده و به دست انسان ساخته شده است .
بعضی ها تصور می کنند که نقاشی یعنی تقلید طبیعت و انتظارشان از یک نقاش این است که هر آنچه می بیند به روی بوم منتقل سازد. این انتظار غلط راه را به روی خلاقیت هنری و گسترش اندیشه بسته و او را در چارچوب تقلید و دو باره سازی و و اقعیات محدود می سازد .
نقاشی یعنی به وجود آوردن پدیده ای که وجود خارجی ندارد و هنرمند با ابزارهایی که در اختیار دارد آن پدیده را از نیستی به هستی در می آورد.

***== ادامه مطلب ==***

در شوش، در كاخ داریوش اول(داریوش بزرگ) كتیبه‌ی جالبی كشف شده است كه درباره‌ی مواد ساختمانی و صنعت‌گرانی است كه در ساختن كاخ پادشاه كار كرده و هم‌كاری داشته‌اند. می‌گوید:
" ... زمین تا چنان ژرفایی كنده شد كه به سنگ رسیدم و چون حفره آماده شد در بخشی از آن تا چهل آرنج و در بخشی تا بیست آرنج سنگ‌ریزه ریختم. كاخ روی این سنگ‌ریزه‌ها بنا شد. كندن زمین در ژرفا و ریختن سنگ‌ریزه و آماده شدن خشت خام را ملت بابل انجام داد. چوبی، كه سدر نامیده می‌شود، كوهی در لبنان به همین نام هست، این چوب را از آن‌جا آوردند. ملت آشور آن را تا بابل جابه‌جا كرد و كاریان اهل ایونیه آن را از بابل به شوش آوردند.

چوب یاك را از گندار و كرمانی آوردند. طلا را از لیدی و باكتریا آوردند و آن را در این‌جا ساختند. سنگ كاپائوتاك(سنگ ارمنی یا سنگ بخارایی) و سینكابرو(عقیق جگری)، كه در این‌جا به كار گرفته شد، از سغدیان آورده شده بود. سنگ آخشاینا(فیروزه؟) از خوارزم آورده شده بود. نقره و چوب سیاه از مصر و تزیینات دیوارها از یونان و عاج به كار رفته از حبشه و هندوستان و آراخوسیا آورده شد.
ستون‌های سنگی، كه در این‌جا به كار رفته، از شهری به نام آبی‌رادوش، در نزدیكی شوش، آورده شده است. سنگ‌تراشانی كه روی سنگ‌ها كار می‌كردند، از ایونیه و لیدی بودند. استادان زرگر مادی‌ها و مصریان بودند. كارگرانی كه در كارهای چوب‌كاری كار می‌كردند، اهل لیدی یا مصر بودند. كسانی كه آجر می‌پختند، از بابل و افرادی كه دیوارهای بنا را تزیین می‌كردند، از ماد یا مصر بودند."
مواد ساختمانی گوناگونی كه در كتیبه‌ی داریوش یاد شده است، گویا به عمد از ایالت‌های گوناگون، از سودان در جنوب غربی امپراتوری تا هند در جنوب شرقی، به شوش آورده شد تا از این راه همه‌ی سرزمین‌ها و ملت‌ها در خدمت‌گزاری به پیشگاه پادشاه ایران سهیم باشند. چنین وضعیتی را درباره‌ی دیگر بناهای باشكوه دوره‌ی هخامنشی نیز می‌بینیم.
در بناهای باشكوه تخت جمشید نیز عنصرهای هنر محلی ایرانی را در كنار عنصرهای هنر بابلی‌ها، آشوری‌ها، مصریان و یونانی‌ها می‌بینیم. البته، اساس و شالوده‌ی بناهای تخت جمشید، یك خانه‌ی عادی ایرانی است كه اكنون آثار آن در خانه‌های روستایی ایران، آن سوی قفقاز و آسیای میانه نیز دیده می شود.

منبع: دیاكونوف، میخائیل میخائیلوویچ، تاریخ ایران باستان، ترجمه‌ی روحی ارباب، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم ۱۳۸۰. صفحه‌های ۱۲۱، ۱۲۳، ۱۳۴ تا ۱۴۰

در ایران باستان هنگام برآمدن و فرو رفتن خورشید گروهی به نواختن طبل و كوس و كرنا می پرداختند. در اوستا بخش یسناها آمده كه پزشكان بیماران خود را با موسیقی ایرانی درمان می كردند.
در آن دوران سه نوع موسیقی آئینی (دینی)، بزمی و رزمی مرسوم بوده است، همچنین در جشن های طبیعت و روزهای تاریخی و ملی نواها و موسیقی ایرانی ویژه ای اجرا می شد. در دوران هخامنشیان سرودها و ترانه هایی به نام هوره در جنگ ها و جشن ها اجرا می كردند كه امروزه در ایلام و سرزمین های غرب ایران با همین نام رایج است.
در دوران ساسانیان به ویژه بهرام گور و خسرو پرویز موسیقیدان هایی زیرنظر وزیر دربار «خرم باش» كار می كردند. در جشن های بزرگ، این نوازندگان و خنیاگران نواها و آهنگ های گوناگون اجرا می كردند. در شاهنامه آمده بهرام گور تعداد ده هزار لوری (خنیاگر) از هند برای شادی و پایكوبی مردم به ایران آورد.

نبد هیچ مانند بهرام گور ‎
به داد و بزرگی و فرهنگ و زور
مشهورترین موسیقیدان های این دوران باربد، سركش، رامتین، بامشاد، آفرین و نكیسای چنگ نواز بودند. باربد برای هر روز هفته نوایی ساخت كه به هفت خسروانی معروف است. همچنین برای هر روز ماه سی لحن یا سی دستان و برای ۳۶۰ روز سال غیر از پنجه دزدیده، ۳۶۰ آهنگ یا ۳۶۰ دستان را ساخت. آهنگ جامه دران كه در ردیف موسیقی ایرانی است از ساخته های نكیسا است كه با چنگ نواخته است.

***== ادامه مطلب ==***