الحمد لله و الصلوة على سیدنا و نبینا ابى القاسم محمد صلى الله علیه و على اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین.

امام و اهتمام به عاشورا

قال الله العظیم فى كتابه «لله العزة و لرسوله و للمؤمنین » (2)

یكى از افتخارات بزرگ ملت ایران این است كه داراى عواطف روحانى و معنوى نسبت به اهل بیت رسول اكرمند و قرن ها است كه عزادارى عاشورا را احترام كرده اند. پدران و مادران و اجداد و گذشتگان شما، همگى یك چنین روزى را بسیار احترام مى كردند. پس از انقلاب اسلامى، بر این احترام افزوده شد; براى اینكه رهبر كبیر انقلاب، امام راحل سفارش كردند كه مردم به عزادارى بیشتر اهمیت بدهند.

نفوذ كلام رهبر كبیر انقلاب اثرش این بود كه تمام مملكت بیش از گذشته تكان خورد و مردم در مقام عزادارى، حد اعلاى تكریم و احترام را نسبت به امام حسین علیه السلام ابراز نمودند.

شناخت حق امام علیه السلام

در قضایاى امامت مطلبى وجود دارد كه نكته اى معرفتى است. شما شنیده اید كه در همه جا در روایات، وقتى در باب زیارت - مثلا - صحبت مى شود مى گویند «عارفا بحقه » (3) این عارفا بحقه یك معناى وسیعى دارد كه من دو سه جمله از آن را مى گویم: - عارفا بحقه یعنى آدمى بداند كه امام معصوم علیه السلام به وسیله پیامبر ، برگزیده خداست. - عارفا بحقه یعنى تمام مسائل اسلام كه وحى الهى است در نزد امام علیه السلام است. ولى امام حسین علیه السلام علاوه بر همه اینها چون قضیه كربلا و حادثه عاشورایش بسیار مهم است، این عارفا بحقه باید در قضیه عاشورا شناخته شود. اغلب شما مردم مسلمان بیش و كم در منابر و مجالس و مطالعاتتان به سر قیام حسین بن على علیهما السلام واقفید و عارف.

انگیزه قیام امام حسین علیه السلام

امروز به مناسبت عاشورا و به مناسبت شرایط سیاسى و براى اینكه معرفت بیشترى براى حضار محترم پیدا بشود باید این نكته را عرض كنم كه شما، شناخت بیشترى به حق امام حسین علیه السلام در قضیه عاشورا پیدا كنید و این را به صورت سؤال عرض مى كنم از طرف همه شما. چرا امام حسین علیه السلام كربلا آمد؟ انگیزه امام حسین علیه السلام چه بود؟ و هدفى كه ابى عبدالله علیه السلام داشت بر چه اساس بود؟ این سؤال اگر درست پاسخ داده شود، مطلب براى همه از نظر معرفت امام روشن مى شود.

مساله این بود كه ابى عبدالله علیه السلام یك قسمت ایام امامتش در زمان معاویه بود و یك قسمت ایام امامتش در زمان یزید. معاویه به عالم اسلام خیلى صدمه زد و دوستان بزرگوار على علیه السلام را بسیار كشت، اما مانند پسرش سخنان جنون آمیز نمى گفت. یزید علنا در مجلس عمومى كفر خود را ظاهر كرد، [ در حال مستى ] گفت:

«لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل » . (4)

گفت: بنى هاشم با مملكت بازى كردند و به نام وحى و قرآن و به نام دین مردم را سرگرم كردند، [ در حالى كه ] نه وحیى نازل شده، و نه دینى هست و نه قرآنى هست و نه خدایى و نه ایمانى.

صلح امام حسن و قیام امام حسین علیه السلام

***== ادامه مطلب ==***

تولستوى (1828 1910) از نامدارترین مردان جهان و از بزرگترین هنرمندان غرب است. داستانهاى او آناكارنینا و مرگ ایوان ایلیچ و بویژه جنگ‏و صلح از شاهكارهاى خلاقیت آدمى و از جمله مواریث جاودان بشرى است. او نه فیلسوف بود و نه مورخ، اما از آنجا كه خاطرش پیوسته به‏سرگذشت و سرنوشت بشر مشغول بود و تاریخ آینه غم و شادى و شكستها و پیروزیها و سعادت و شقاوت آدمى است، جاى جاى در جنگ و صلح‏صفحاتى وقف تأملاتى درباره تاریخ شده است. تولستوى در این مواقع بینشهاى ژرف و آگاهى عمیق از مشكلات تحقیق تاریخى و باریك اندیشیهاى‏انتقادى شگفت‏انگیز درباره تاریخنگارى به ظهور مى‏رساند كه، به عقیده ما، مطالعه آنها براى علاقه‏مندان به فلسفه تاریخ ضرورى است.
تاریخ جدید اعتقادات روزگار باستان را رد كرده است بى‏آنكه برداشتى نو به جاى آن بیاورد، و مورخان پس از رد اقتدار ایزدى‏پادشاهان و ایمان قدما به آ«تقدیرآ»، ناچار شده‏اند از راهى دیگر باز به همان نتیجه برسند، یعنى بپذیرند كه (1) ملتها را افراد هدایت‏مى‏كنند، و (2) هدفى شناخته شده وجود دارد كه ملتها و عموماً بشریت به آن مى‏گرایند.

جمیع مورخان جدید، از گیبن(2) تا باكل(3)، به‏رغم اختلافهاى ظاهرى و دیدگاههاى بظاهر نوپدید، بنیاد كارشان همان دو فرض‏دیرین و پرهیزناپذیر است.

مورخ نخست به شرح فعالیتهاى افرادى مى‏پردازد كه، به عقیده وى، بشریت را هدایت كرده‏اند. (یكى فقط شاهان و سرداران و وزیران‏را چنین مردانى مى‏شناسد، و دیگرى سخنوران و دانشمندان و اصلاحگران و فیلسوفان و شاعران را نیز از آن جمله به حساب مى‏آورد).دوم، فرض بر این قرار مى‏گیرد كه هدفى كه بشریت به سوى آن هدایت مى‏شود به مورخان شناخته است. این هدف در چشم یكى،عظمت مملكت روم یا اسپانیا یا فرانسه است؛ و به نظر دیگرى، آزادى و برابرى و گونه‏اى تمدن متعلق به گوشه‏اى كوچك از جهان به نام‏اروپا.

***== ادامه مطلب ==***

غدیر در قرآن

الیوم اكملت لكم دینكم و اتممت علیكم نعمتى و رضیت لكم الاسلام دینا.

مائده: 3.

امروز "روز غدیر خم" دین شما را به حد كمال رساندم و نعمتم را بر شما تمام كردم و اسلام را بعنوان دین براى شما پسندیدم.

جایگاه عید غدیر در مكتب

عید خلافت و ولایت

روى زیاد بن محمد قال: دخلت على ابى عبدالله "ع" فقلت: للمسلمین عید غیر یوم الجمعة والفطر والاضحى؟ قال: نعم، الیوم الذى نصب فیه رسول الله "ص" امیرالمؤمنین "ع". مصباح المتهجد: 736. زیاد بن محمد گوید: بر امام صادق "ع" وارد شدم و گفتم: آیا مسلمانان عیدى غیر از عید قربان و عید فطر و جمعه دارند؟ امام "ع" فرمود: آرى، روزى كه رسول خدا "ص" امیرمؤمنان "ع" را "به خلافت و ولایت" منصوب كرد.

برترین عید امت

قال رسول الله "ص": یوم غدیر خم افضل اعیاد امتى و هو الیوم الذى امرنى الله تعالى ذكره فیه بنصب اخى على بن ابى طالب علما لامتى، یهتدون به من بعدى و هو الیوم الذى اكمل الله فیه الدین و اتم على امتى فیه النعمة و رضى لهم الاسلام دینا. امالى صدوق: 125، ح 8. رسول خدا "ص" فرمود: روز غدیر خم برترین عیدهاى امت من است و آن روزى است كه خداوند بزرگ دستور داد; آن روز برادرم على بن ابى طالب را به عنوان پرچمدار "و فرمانده" امتم منصوب كنم، تا بعد از من مردم توسط او هدایت شوند، و آن روزى است كه خداوند در آن روز دین را تكمیل و نعمت را بر امت من تمام كرد و اسلام را به عنوان دین براى آنان پسندید.

عید بزرگ خدا

عن الصادق "ع" قال: هو عید الله الاكبر،و ما بعث الله نبیا الا و تعید فى هذا الیوم و عرف حرمته و اسمه فى السماء یوم العهد المعهود و فى الارض یوم المیثاق الماخوذ و الجمع المشهود. وسائل الشیعه، 224:5، ح 1. امام صادق "ع" فرمود: روز غدیر خم عید بزرگ خداست، خدا پیامبرى مبعوث نكرده، مگر اینكه این روز را عید گرفته و عظمت آن را شناخته و نام این روز در آسمان، روز عهد و پیمان و در زمین، روز پیمان محكم و حضور همگانى است.

عید ولایت

قیل لابى عبدالله "ع": للمؤمنین من الاعیاد غیر العیدین و الجمعة؟ قال: نعم لهم ما هو اعظم من هذا، یوم اقیم امیرالمؤمنین "ع" فعقد له رسول الله الولایة فى اعناق الرجال والنساء بغدیر خم. وسائل الشیعه، 325:7، ح 5. به امام صادق "ع" گفته شد: آیا مؤمنان غیر از عید فطر و قربان و جمعه عید دیگرى دارند؟ فرمود: آرى، آنان عید بزرگتر از اینها هم دارند و آن روزى است كه امیرالمؤمنین "ع" در غدیر خم بالا برده شد و رسول خدا مساله ولایت را بر گردن زنان و مردان قرار داد.