ارسال به

کتاب مکاتبات شهید رجایی و بنی صدر توسط کیومرث صابری (گل آقا) در شهریور 1360 برای اولین بار منتشر شد. کیومرث صابری از نزدیکان شهید رجایی بود و خاطرات زیادی از این شهید بزرگوار داشت. به نظر کیومرث صابری، بنی صدر دارای بینشی متفاوت با شهید رجایی بود و به همین دلیل، نمی توانست با دولت شهید رجایی کنار بیاید. در اینجا دو نامه که نشاندهنده نگرش های متفاوت بنی صدر و شهید رجایی است را با هم می خوانیم:

نامه اول: رعایت بیت المال

شماره 2904/م ن

تاریخ 16/1/60

بسم الله الرحمن الرحیم

دفتر ریاست جمهوری از تاریخ 12/3/1359 بیست دستگاه اتومبیل از اموال بنیاد مستضعفان را برای مدت 3 روز به عاریت گرفته است تا در پذیرایی میهمانان خارجی مورد استفاده قرار داده و سه روز بعد به بنیاد مسترد دارد. بنیاد نیز به قصد همكاری با دفتر ریاست جمهوری، در اسرع وقت نسبت به تحویل اتومبیلها كه قیمت آنها به گفته مسئولان بنیاد بالغ بر 72 میلیون تومان می‌باشد اقدام كرده است.

اینك كه این نامه را به شما می‌نویسم، سرنوشت این 20 دستگاه اتومبیل معلوم نیست و آن سه روز به بیش از ده ماه به طول انجامیده است! در این مدت ده ماه بنیاد مستضعفان مكاتبات زیادی در زمینه استرداد اتومبیلهای تحویلی، با دفتر شما انجام داده است و تعجب‌آور است كه دفتر شما حتی از دادن پاسخ به نامه‌های بنیاد مستضعفان نیز خودداری كرده است!

اینك مسئولان بنیاد از اینجانب سؤال می‌كنند كه وقتی دفتر ریاست جمهوری با بنیاد چنین رفتاری دارد و نه تنها از استرداد اموال بنیاد مستضعفان امتناع می‌كند، بلكه حتی به نامه‌های بنیاد هم وقعی نمی‌گذارد و پاسخی نمی‌دهد، از دیگران چه انتظاری می‌توان داشت؟

ادامه مطلب

ارسال به

برای دیدن بقیه عکس ها روی ادامه مطلب کلیک کنید

ادامه مطلب

ارسال به

سال 1982 اسرائیلی ها وارد لبنان شدند تا چریک های فلسطینی را بیرون بریزند و مرزهای شمالی شان را تثبیت کنند. بیروت، اولین پایتخت عربی بود که ارتش اسرائیل آن را گرفت. اسرائیلی ها وقتی آمدند که لبنانی ها به جان هم افتاده بودند.

3 سال قبل از این، شیعیان لبنان امام موسی صدر- رهبر ایرانی تبارشان- را از دست داده بودند. امام صدر- که برای پایان جنگ داخلی لبنان به لیبی رفته بود- در ملاقات با قذافی ربوده شد. همزمان با پیروزی انقلاب ایران (1979 میلادی) دکتر چمران- فرمانده سازمان امل- هم به وطنش برگشته بود.

سازمان «امل» تنها گروه مسلح شیعیان لبنان بود که امام موسی صدر و دکتر چمران اداره اش می کردند. نبود این دو، تشکیلات سیاسی و نظامی شیعیان لبنان را بی سرپرست کرد. شیعیان لبنان در چنین وضعیتی بودند که اسرائیل به آنها حمله کرد.

3 سال جنگ داخلی و اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل، شیعیان لبنان را به تکاپو انداخت. احمد قصیر- نوجوان لبنانی- در پایان سال 1982 مقر فرماندهی ارتش اسرائیل در شهر صور را منفجر کرد. جرثقیل های اسرائیل جنازه ده ها فرمانده اسرائیلی را در برابر چشمان بهت زده شارون بیرون آوردند.

کمی بعد، با انفجار مقر تفنگداران فرانسوی و آمریکایی فعالیت های نظامی شیعیان گسترده تر شد ولی کسی مسئولیت رسمی انفجارها را قبول نمی کرد تا اینکه در سال 1984 بیانیه ای منتشر شد و گروهی به نام مقاومت اسلامی لبنان مسئولیت حملات به اشغالگران را بر عهده گرفت.

***== ادامه مطلب ==***

ارسال به

اتاق شکنجه در طبقه سوم زندان زنان، مقابل اتاق شماره 11 بود. من تقریباً تیر و مرداد 52 را در آنجا به سر بردم. اتاق شکنجه حدوداً 4×3 متر بود. یک تخت فلزی به ابعاد تقریبی 2/1×2 متر، طنابی برای بستن دست ها و پاها به تخت، چند عدد شلاق در اندازه ها و ضخامت های مختلف، یک باطری ماشین برای تأمین برق باتوم الکتریکی و... از جمله وسایل این اتاق بود.

وقتی متهم را به اتاق شکنجه می آوردند، اگر مهم بود، چند بازجو او را احاطه کرده با هم او را شلاق می زدند، «سین جیم» می کردند یا یکی شلاق می زد دیگری لگد و آن دیگری سیلی. که چاشنی همه اینها فحش و ناسزا بود. هم صدای آنها بلند بود و هم صدای مأمورین. از طرفی هم ممکن بود بقیه زندانیان را هراس و ترس فرا بگیرد که مبادا آن فرد از هم پرونده های آنها باشد. در مدتی که بازجوها مشغول ضرب و شتم و سر و صدا بودند، سایر زندانیان در سلول ها عذاب می کشیدند و در ناراحتی به سر می بردند. هم برای خود و هم برای فردی که شکنجه می شد ناراحت بودند. اصلاً گاهی بازجوها درهای سلول های دیگر را باز می کردند و به متهمین و زندانیان فحش و بد و بیراه می گفتند و تهدید می کردند.

شکنجه ها در آن زمان (شش ماه اول 52) در حد سوزاندن با آتش سیگار و فندک بود. چک و لگد که جای خود داشت. بالاترین شکنجه هم شلاق بود. شلاق با کابل برق. بعضی ها آن قدر سریع در برابر این شکنجه کوتاه می آمدند و حرف می زدند که شکنجه گران به شلاق می گفتند: «مشکل گشا»؛ تازیانه های شلاق به کف پا روی رشته های عصبی اثر می گذاشت. با هر ضربه شلاق، درد تا مغز استخوان آدم را در بر می گرفت و به اصطلاح تا مغز آدم سوت می کشید. تکرار شلاق موجب می شد کف پا گوشت اضافی بیاورد و برآمدگی در کف پا ایجاد شود.

***== ادامه مطلب ==***