علی دایی سرمربی تیم ملی کشورمان در کنفرانس مطبوعاتی روز دوشنبه خود به انتقاد از امیر قلعه نویی سرمربی تیم فوتبال استقلال پرداخت که اظهارات او واکنش قلعه نویی را به دنبال داشت.

سرمربی استقلال در این باره به خبرنگار ورزشی برنا گفت: آقای دایی عید امسال در مصاحبه ای علیه من صحبت کرده بود؛اما چون آن صحبت ها جنبه شخصی داشت،پاسخ ایشان را ندادم،اما حالا پای یک تیم پرطرفدار و مردمی وسط است که ایشان (دایی) می خواهد با اعتبار آن بازی کند.به همین دلیل لازم می دانم پاسخ حرف های این آقا را بدهم.
قعله نویی اظهار داشت: آقای دایی!اولاً به شما ارتباطی ندارد که استقلال متعلق به چه کسی است.این تیم نه به من و نه به هیچ مربی دیگری تعلق ندارد و فقط مردم و طرفداران صاحبان آن هستند.شما هم بهتر است به فکر تیم ملی باشید که روز به روز تماشاگران خود را کمتر از گذشته می بیند.
قلعه نویی در ادامه گفت: این آقا مدعی شده که غیبت دو بازیکن ملی پوش ما تاثیری در نتیجه دیدار با پگاه نداشته است.می خواستم بگویم اگر راست می گوید،خودش هم در یک بازی حساس تیم ملی از جواد نکونام استفاده نکند تا معلوم شود غیبت یک بازیکن چه تاثیراتی خواهد گذاشت.
وی افزود: ما در بازی با پگاه یک بازیکن را به دلیل آسیب دیدگی و دو نفر را به خاطر حضور در اردوی تیم ملی در اختیار نداشتیم که همین قضیه سی درصد توان تیمی ما را کاسته بود. حالا نمی دانم این آقا چگونه می گوید غیبت طالبلو و کاظمی تاثیری در کار ما نداشته است.
سرمربی استقلال عنوان می کند: دایی درست می گوید؛تیم ملی سالهاست که درجا می زند،اما ای کاش دلایل درجا زدن تیم ملی را هم اعلام می کرد تا مردم بدانند.من به شما می گویم تیم ملی چرا درجا زده است؛یکی از دلایل آن همین آقای دایی بود که باید شش،هفت سال پیش فوتبال را کنار می گذاشت تا جوان ها فرصت خودنمایی پیدا کنند، اما این کار را نکرد تا بزرگترین خیانت را در حق فوتبال ملی کرده باشد.
قلعه نویی که به شدت از اظهارات دایی ناراحت بود گفت: زمانی که بنده تیم ملی را تحویل دادم این تیم در رنکینگ فیفا مقام اول آسیا را داشت،اما حالا کجا هستیم؟! بهتر است این آقا فکر مردم را منحرف نکند.بزرگترین هنر دایی فراری دادن تماشاگران بوده،طوری که تیم ملی در یک بازی 3 هزار نفر تماشاگر داشته و در بازی دیگر 500 نفر!
وی ادامه داد: همه ناراحتی این آقا به خاطر این است که بنده از تیم ملی خطش زدم. تا امروز هم اگر پاسخ حرفهای او را ندادم به خاطر تیم ملی بود،اما احساس می کنم دیگر نباید اجازه داد یک نفر افکار مردم را منحرف کند.ایشان بهتر است به جای حرف زدن در مورد استقلال،فکر سایپا باشد.
قلعه نویی اضافه می کند: کجای دنیا شما دیده اید که سرمربی تیم یازدهم جدول سرمربی تیم ملی شود؟ سایپایی که خود این آقا بسته بود و تمرینات و بدنسازی آن را از اول تا آخر تحت نظر داشت در لیگ یازدهم شد؛چرا درباره این موضوع به مردم توضیح نمی دهند؟

قلعه نویی در آخر گفت: اردوهای 20 روزه دیگر در دنیا منسوخ شده است،اما این آقا که از این مسائل اطلاعاتی ندارد تیم را 20 روز به اروپا برد و کسی هم نپرسید با کدام منطق این کار را انجام می دهد. حالا هم که به خاطر بازی های غرب آسیا باشگاه ها را به بازی گرفته است،در حالی که سال گذشته ما تیم دوم خود را به همین بازیهای غرب آسیا فرستادیم و قهرمان شدیم. ضمناً تمام بازیکنانی که امروز دایی مدعی است که آنها را کشف کرده در بازی های غرب آسیای سال گذشته توسط بنده انتخاب شدند و به مقام قهرمانی آن مسابقات هم رسیدند.

زندگی شخصی و امور تجاری‌ام را در ورزش مخلوط نكردم

رئیس‌جمهور همیشه از ما حمایت كردند و به ما لطف و محبت كرده‌اند، آمدن ایشان به كمپ تیم ملی روحیه بچه‌ها را بسیار بالا برد. بله، ایشان از فدراسیون خواستند تا علی كریمی به خاطر انتقادی كه كرده بود و تنبیه شده بود، مورد عفو قرار گیرد و مورد عفو هم قرار گرفت، اما من مسئولیت فنی تیم را به عهده دارم و بازیكنی را كه آماده نباشد، نمی‌توانم به تیم ملی دعوت كنم.

پنجشنبه شب گذشته، «شبكه ورزشی دبی اسپورت»، گفت‌وگوی مفصلی درباره تیم ملی فوتبال ایران، چگونگی گزینش بازیكنان تیم ملی، علل دعوت نكردن از بازیكنانی همچون مهدوی كیا، علی كریمی، ایمان مبعلی و مهرزاد معدنچی با علی دایی، سرمربی تیم ملی ایران انجام داد.

به گزارش سرویس بین‌الملل «تابناك»، در این مصاحبه، بی‌پرده و بسیار صریح به بخش‌های گوناگونی از جمله مسائل شخصی علی دایی و نحوه روابط او با رسانه‌های داخلی نیز پرداخته شد. آنچه در پی می‌آید، متن كامل این گفت‌وگوست.

سؤال: «‌كاپیتان علی دایی‌» خودش را به عنوان مربی در میان مربیان كنونی ایران در كجا قرار می‌دهد؟ با توجه به این كه تجربه دایی در مربیگری به سال‌های بسیار كوتاهی در گذشته برمی‌گردد؟ 

علی دایی: من شاگرد همه مربیان ایرانی هستم و همه آنها بزرگان من هستند. كار مربیگری من در باشگاه سایپا و تیم ملی تنها خواست خدا بود.

سؤال: آیا خود شما انتظار داشتید كه در یك دوره كوتاه مربیگری به عنوان سرمربی تیم ملی ایران برگزیده شوید؟ علاوه بر این، گفته می‌شود كه مقامات عالی رتبه نظام با توجه به محبوبیت و پایگاه مردمی شما، در انتخاب شما به عنوان سرمربی تیم ملی ایران نقش اصلی را داشته‌اند؟

***== ادامه مطلب ==***

***== ادامه مطلب ==***

چرا بعضی به ورزش نمی پردازند ؟

خیلی خوب ؛ من هم همین مطلب را از فرمایش شما فهمیدم . بله ؛ البته عده ای این طورند و یکی از عللش همان چیزی است که شما گفتید ؛ یعنی احیانا در جایی تبلیغات دینی منطبق با روشهای درست تبلیغی نبوده ؛ یا آن آقایی که از دین می گریزد ، با تبلیغ درستی مواجه نبوده است. طبیعتا تبلیغات همیشه فراگیر که نیست ؛ بالاخره ما تبلیغات گونه گونه ، گوشه گوشه ، مسجد مسجد و کانون کانون داریم . البته این یکی از عللش است. 

یک علت دیگرش هم می تواند این باشد که بعضی از آن کسانی که حالت دین گریزی دارند ، تکلیف های دینی را برای خودشان سنگین می بینند.مثلا دین در مورد معاشرت ، در مورد محرم و نامحرم ، در مورد نماز خواندن تکالیفی دارد. برای عده ای انجام این گونه تکالیف سنگین است. اینها با دین عنادی هم ندارند ؛ این طور نیست که از دین بدشان بیاید ؛ یک وقت هم یک نفر دو کلمه حرف گرمی بزند ، دلشان هم نرم می شود ؛ ممکن است یک نماز باحالی هم بخوانند ؛ اما تکلیف برایشان سنگین است.

***== ادامه مطلب ==***

ستاره شدن سخت است اما نه به سختی درخشیدن و جاودان ماندن در یادها.
دنیای امروز پر از مردمانی است كه بر حسب كار، حرفه و هنر خود ستاره هستند اما بسیاری از این ستارگان دیری نمی‌پاید كه افول می‌كنند و تمام می‌شوند و دیگر هیچ. گویی كه هرگز درخشان نبوده‌اند اما در این میان هستند كسانی كه همواره می‌‌مانند حتی اگر روزگاری چند، گذشته باشد و در جایگاه پیشین خود نباشند. ورزش به طور اعم و فوتبال به طور اخص عرصه‌ای است برای ستاره‌سازی یا قهرمان‌پروری اما عده كمی از این قهرمانان راه ماندگاری را می‌یابند.عده‌ای قهرمانان پوشالی عرصه مستطیل سبز و قهرمانان یكه‌تاز میدان شایعه وحاشیه‌سازی می‌‌شوند كه خود را برای بودن در تیتر مطبوعات به آب و آتش می‌زنند تا بودنشان را ثابت كنند اما نمی‌‌دانند در دل مردم جا گرفتن مانند زیبارویی است كه وصالش به این راحتی‌ها میسر نمی‌شود. چند صباحی هم خوش بر صفحه اول و تیترهای اصلی می‌نشینند به گمان این‌كه معروف هستند و مشهور و محبوب، اما دریغ كه شهرت و محبوبیت هیچ‌گاه مترادف یكدیگر نیستند. آنها تا زمانی كه بازی می‌كنند و حاشیه می‌سازند و آتش شایعات شكل گرفته پیرامون خود را شعله‌‌ور می‌كنند

معروف هستند و به محض این‌كه پایشان دیگر یارای دویدن، بازی و هنرنمایی نداشت از صحنه كنار می‌روند، البته در این میان هستند قهرمانانی كه سر به تو دارند و اهل هیچ یك از انواعی كه برشمردیم نیستند و با این همه با مردم زلفی هم گره نزده‌اند و اما می‌ماند آن نوادری كه ذكرشان ابتدای مقال رفت. قهرمانانی پهلوان‌منش كه راه را از بیراه تمیز داده‌اند و در هشتی قلب مردم نشسته‌اند. آنهایی كه حتی پس از اتمام دوران قهرمانی از قلب مردم جدا نشده‌اند و یادشان به تاریخ و شاید هم فراموشی سپرده نشده.

گویا عده‌ای هستند كه برای محبوبیت و شهرتشان تاریخ انقضایی لحاظ نشده و بحث امروز و گپ و گفتگوی این شماره مجله اختصاص دارد به یكی از همین‌ها كه خوب می‌شناسیمش. صحبت از احمدرضا عابدزاده است. او كه عهد كرده بود از لبخندش پلی بزند به دل مردم و از بازیش حماسه‌ای بسازد برای همیشه ماندن در تاریخچه فوتبال این مرز و بوم. او كه حتی در سخت‌ترین و ناامیدانه‌ترین لحظات بازی‌های حساس لبخندش را فراموش نمی‌كرد به ما دلگرمی می‌داد به این‌كه در اوج ناامیدی هم امید هست

***== ادامه مطلب ==***