امروز ۲۰ فروردین ماه با پانزدهمین سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی مصادف است.

سید اهل قلم در شهریور سال ۱۳۲۶ در شهر ری متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌ی خود را در شهرهای زنجان، كرمان و تهران به پایان رساند و سپس به‌عنوان دانشجوی معماری وارد دانشكده‌ی هنرهای زیبا دانشگاه تهران شد. او از كودكی با هنر انس داشت؛ شعر می‌سرود. داستان و مقاله می‌نوشت و نقاشی می‌كرد. تحصیلات دانشگاهی‌اش را نیز در رشته‌ای به انجام رساند كه با طبع هنری او سازگار بود، ولی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی معماری را كنار گذاشت و به اقتضای ضرورت‌های انقلاب به فیلم‌سازی پرداخت.
شهید آوینی نوشته است:«حقیر دارای فوق لیسانس معماری از دانشكده‌ی هنرهای زیبا هستم اما كاری را كه‌اكنون انجام می‌دهم نباید با تحصیلاتم مربوط دانست. حقیر هر چه آموخته‌ام از خارج دانشگاه است. بنده با یقین كامل می‌گویم كه تخصص حقیقی در سایه‌ی تعهد اسلامی به دست می‌آید و لاغیر. قبل از انقلاب بنده فیلم نمی‌ساخته‌ام، اگر چه با سینما آشنایی داشته‌ام. اشتغال اساسی حقیر قبل از انقلاب ادبیات بوده است. با شروع انقلاب تمام نوشته‌های خویش را اعم از تراوشات فلسفی داستان‌های كوتاه، اشعار و ... در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم كه دیگر چیزی كه «‌حدیث نفس» باشد ننویسم و دیگر از « خودم» سخنی به میان نیاورم... سعی كردم كه « خودم» را از میان بردارم تا هر چه هست خدا باشد و خدا را شكر بر این تصمیم وفادار مانده‌ام. البته آن چه كه انسان می‌نویسد همیشه تراوشات درونی خود اوست. همه‌ی هنرها این چنین هستند. كسی هم كه فیلم می‌سازد، اثر تراوشات درونی خود اوست. اما اگر انسان خود رادر خدا فانی كند، آن گاه این خداست كه در آثار او جلوه‌گر می‌شود. حقیر این چنین ادعایی ندارم ولی سعی‌ام بر این بوده است.»

***== ادامه مطلب ==***

آسمان به رنگ خاكستری  در آمده و بغضی فرو خورده و سنگین در جای جایش موج می زند. اگر كسی به گستره غمزده اش نگاهی بیندارد و بدنبال ناگفته ای بگردد خودش را بیشتر فراموش می كند و در اقیانوسی از پرسش های بی جواب مانده سر در گم می شود. سكوت در خیابان ها و كوچه های شهر موج می زند و در پشت هر دیواری انتظاری ملتهب سرك می كشد. انگار زمان متوقف شده و همه چیز را در خودش نگه داشته تا واقعه‌ای كه در پیش آمد دیدگان قرار می گیرد چند برابر حجم واقعی اش دیده شود و در همه اذهان ما‌نا و جاویدان گردد.

باوجود سكوتی كه با انتظار همراه شده و سلول های وجودت را به تقلا می اندازد نمی توانی خودت راراضی كنی كه بی توجه به آنچه در شرف اتفاق است به كناری بایستی و بروال زندگی عادی شده هر روز برگردی.

به پاهایت كه توجه می كنی متعلق به فكر و ذهن تو نیستند و هیچ فرمانی را قبول نمی كنند و میل به راهی دیگر دارند. با آنها و خواسته نا متعارفشان همراه می شوی. قدم پشت قدم آهسته و با طمأنینه مسیر پیچ در پیچ پیش رویت را طی می كنی تو همه چیز را از ذره بین نگاهت عبور می دهی تا مبادا حادثه موعود از دیدگان ذهن تو بگریزد و توسط نا محرمانی خواب زده ربوده شود. هنوز زمانی نگذشته كه سنگینی رادر وجودت احساس می كنی به نظر می رسد باید همه چیز را به زمین بگذاری و از زحمت سنگینی مضاعف وجودت رهایی پیداكنی.

به میدان اصلی شهر نزدیك می شوی، باد از میان برگ های سبزو نارنجی چنارهایی كه در دو طرف خیابان های اصلی منتهی به میدان شهر قرار دارند می پیچد و ملودی غمگینی را در گوش منتظران می نوازد. آهنگ تنهایی و غربت در همه جا شنیده می شود و بوی عطر و گلاب مشام را نوازشی جانانه می دهد. از انتهای خیابانی كه عریض تر از بقیه است هیاهوی دور به گوش می رسد اما روشنایش بیشتر از بقیه جاهاست برای همین چشمانت را با تمام توان به آنسو متمركز می‌كنی و آرام قدم بر می داری.

مارش نظامی باشكوهی اما مثل بقیه چیز‌ها غمناك بصورت ممتدی نواخته می شود پرچم های متعددو رنگارنگ بر فراز ماشین ها در میان تابوت های چوبی كه با پرچم هان سه رنگ مزین شده است گم شده اند تابوت ها بصورت منظم و بر روی هم چیده شده اند، بعضی نام و نشان دارند و بسیاری دیگر گمنام اند. وقتی چشم باز می كنی درست وسط جمعیتی هستی كه به استقبال آمده اند، غوغایی برپاست انگار در كنار درختان و پرندگان و همه چیزهایی كه در اطرافت قرار دارند كسی نیست كه چشمانش گریان نباشد، گویی همه به استقبال و خوشامد گویی كسانی آمده اند كه با آنها آشنایی دیرینه دارند وآمده اند كه سفر از سالها رفته و یگانه شان رابه  آنها تبریك و مبارك باد بگویند.

با اینكه گذر سالها توانسته بسیار حوادثی را كه بر تاریخ این مرز و بوم گذشته كمرنگ و به یاد كردی تلخ و شیرین تبدیل كند اما عمق حادثه نا بهنگام دفاع مقدس و تأثیرش بر آن زمان و آینده آن چنان بوده كه همواره احساس مان این است كه فاصله ای باشهریور ماه سال 59 نداریم و همه حادثه‌ها در چند قدمی مان قرار دارند دشمنی سیاه و درنده از مرزهای میهن اسلامی مان عبور كرد و قصد كرد آنچه در پیش رو دارد غارت كرده و به ویرانه ای همیشگی تبدیل كند. صدای انفجار و چرخ تانك‌ها خواب را از چشمان كودكان در آغوش مادرانشان آرمیده ربوده و وحشت بر شهر های جنوبی میهن مان سایه انداخت دشمن ناغافل حمله را آغاز كرده و قصد داشت ظرف مدت چند روز پایتخت اسلامی را به تصرف درآورده و پاداش شیرین كاری اش را از اربابانش بگیرد. به سرعت به پیش می آمد و هر لحظه بر وسعت تجاوزش می افزود. مردم كه به چشم بر هم زدنی در عمق حوادث قرار گرفته بودند با هر وسیله ای كه می توانستند سعی می كردند در برابر ماشین جنگی دشمن مقاومت كنند اما به فاصله اندكی بر زمین می افتادند و خون سرشان زمین را گلگون می كرد. مملكت اسلامی به فاصله اندكی از پیروزی انقلاب كه به حتم نیاز به فرصتی داشت تا خودش را باز‌سازی كند در كارزاری اجباری قرار گرفته بود تا شاید نهال تازه جوانه زده اش به خشكی گراید و راهزنان گریخته شاید بتوانند دوباره به جایگاه نخست خود باز گردند.

در اندك مدتی كشور برای مقاومت در برابر تجاوزی نامردانه و نابرابر به حالت آماده‌باش درآمد، مرد و زن و پیر و جوان می‌باید به میدان جنگ رفته و كمر همت می‌بستند تا شرف و عزت تازه بدست آمده‌شان كه حاصل فداكاری پدران و فرزندانشان بود از كف نرود و توسط نامحرمان مصادره شود.

***== ادامه مطلب ==***

صدام حسین رییس جمهور معدوم عراق در خاطراتش در زندان می نویسید ادعای داشتن بمب اتمی را فقط برای تحت فشار قرار دادن ایران به عنوان قدرتمندترین دشمنش مطرح کرده است.

به گزارش سرویس بین الملل «جهان»، رونالد کیسلر روزنامه نگار آمریکایی مشهور در این باره گفت: هنگامی که صدام حسین را با هلی‌کوپتری از زندان به سمت بیمارستان به جهت معاینات پزشکی می‌بردند، وی از یکی از اعضای دفتر تحقیقات فدرالی امریکا خواست تا وطنش را از آسمان ببیند.


کیسلر در ادامه با اشاره به بسیاری از خاطرات صدام حسین در زندان از زبان صدام می‌گوید؛ صدام حسین در سال‌های زندان تولد خود را جشن گرفت، اما این بار به تنهایی و به دور از آن همه ساز و دهل. وی از "پیر" خواسته بود که برای تولدش شیرینی بیاورد که پیر نیز از مادرش خواست شیرینی لبنانی پخته و برایش بفرستد، اما به هیچ وجه به او نگفت که این شیرینی‌ها برای صدام است؛ چون در راین صورت محال بود مادرش برای صدام شیرینی تولد درست كند.

در این مطلب آمده است؛ صدام برای من از پیشنهاد غرب به وی برای ترک ریاست جمهوری عراق و اقامت در عربستان سخن گفت و تاکیدکرد که غربی ها به من وعده های زیادی داده بودند که من آن ها را قبول نکردم.
صدام خود را رهبری قوی می‌دانست و این پیشنهادها را توهین آمیز عنوان می‌کرد.

کیسلر همچنین در کتابی که قرار است تحت عنوان خاطرات صدام در زندان از اوایل دسامبر آینده منشر شود آورده است؛ صدام به پیر گفته است که قضیه سلاح های کشتار جمعی و ترس آمریکا از آن شروع شد که من این ادعا را فقط برای نگران نگه داشتن ایران به عنوان بزرگترین دشمنم از این مساله مطرح کردم و در صدد آن بودم که به محض از بین رفتن تحریم های آمریکا غنی سازی اورانیوم را شروع کنم.

صدام در روزهای اخیر بسیار نگران سلامتی خود بود و هر روز مورد معاینه پزشک قرار می‌گرفت، وی دارای یک یخچال برای خوراکی ها در زندا ن بود؛ خیلی قهوه می‌خورد، قهوه ای که بسیاری از اوقات توسط پیر برای او درست می‌شد؛ موهایش هم خیلی به سرعت رشد می کرد به طوری که یک آرایشگر مخصوص در زندان و ازطرف اف بی ای برای وی اختصاص داده شده بود.
بسیاری از این خاطرات از زبان جورج پیرو مدیر دفتر تحقیقات فدرالی آمریکا که روزانه 5 الی 7 ساعت را به مدت 7 ماه با صدام در زندان سپری می کردآ است.
وی به خوبی زبان عربی را سخن می گوید؛ چراکه قبل از این که به آمریکا برود در لبنان زندگی می‌کرده است.
کیسلر در مورد صحت خاطرات منتشر شده در کتاب مذکور خاطر نشان کرد: تمامی خاطرات صدام و زندگی وی در طول زندان به صورت سری ضبط و در حال حاضر به صورت نوار ویدیویی در دست است.

پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه 1357 و حاكمیت نظام جمهوری اسلامی در ایران وضعیت تازه‌ای را در منطقه و جهان پدید آورد. خروج ایران از زیر سایه بلوك غرب در نظام دو قطبی و اعلام استقلال كامل در نظام بین‌المللی و خروج از دایره‌وار بستگان امریكا در همسایگی شوروی، محسوس‌ترین تبعات این انقلاب بود. رهایی یك ملت از وابستگی و كسب استقلال و آزادی در مهمترین منطقه نفت‌خیز جهان - كه دولت‌های آن فاقد مشروعیت مردمی بودند 

- ارائه اید‌ئولوژی جدید برای مبارزه با اسرائیل در وضعیتی كه اید‌ئولوژی‌های گذشته ناتوانی خود را برای مقابله با اسرائیل نشان داده بودند، بخشی از عواقب پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود كه نظام بین‌الملل نمی‌توانست در مورد آن بدون واكنش باقی بماند. خصوصاً از امریكا و هم‌پیمانان منطقه‌ای آن در خاورمیانه، بیشترین برخوردها انتظار می‌رفت.

بروز بحران‌های متعدد و گسترده و پی در پی داخلی، افزایش حضور ناوهای آمریكایی در خلیج‌فارس و تشكیل ناوگان پنجم دریایی امریكا به منظور پر كردن خلأ قدرت در این منطقه بعد از سقوط ژاندارم منطقه (شاه ایران)، تشكیل "نیروی یك صد و ده هزار نفری واكنش سریع" در ارتش امریكا به منظور حضور سریع در مناطق ویژه، فعالیت جدید نیروهای امریكایی در پایگاه‌های نظامی كشور تركیه در همسایگی ایران و پذیرش شاه در امریكا، هركدام تهدیدی از سوی امریكا علیه ایران اسلامی محسوب می‌شد. جدی بودن این تهدیدات به خصوص با حمله امریكا به ایران در صحرای طبس -كه به شكست امریكایی‌ها انجامید ـ و با حمایت از كودتای نوژه - كه در آستانه وقوع كشف گردید - آشكار شد.

از سوی دیگر، حكومت عراق كه امضای قرارداد 1975 الجزایر را تحمیل بر خود می‌دانست و همواره در پی فرصت بود كه به هر نحو ممكن از عملی شدن آن شانه خالی كند گرایش به سمت غرب را آغاز كرده بود.

 مراودات دیپلماتیك جدید سران حكومت عراق با حاكمان عربستان سعودی در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، بركناری "حسن البكر" رئیس جمهوری عراق و جایگزین شدن صدام حسین به جای وی اندكی پس از پیروزی انقلاب، تیره شدن روابط عراق با سوریه پس از بركناری حسن البكر، تصفیه درونی حزب بعث و اعدام عناصر برجسته حزب كمونیست عراق، همگی نشان‌دهنده تغییر جهت حزب بعث عراق به سمت غرب بود. در این حال حكومت عراق با اخراج رهبر انقلاب اسلامی ایران از عراق در آبان 1357، همچنین پس از انقلاب ایران با اعدام روحانیان مبارز عراق از جمله آیت‌الله سید محمد باقر صدر و اخراج ایرانیان مقیم عراق، آموزش و تسلیح گروه‌های موسوم به خلق عرب در خوزستان دشمنی خود را با انقلاب اسلامی آشكار می‌ساخت. 

هدف این اقدامات حكومت عراق، دامن زدن به جنگ سرد علیه ایران اسلامی تلقی می‌شد. از همان اوایل تشكیل نظام اسلامی در ایران، اوضاع استان‌های هم مرز با عراق بحرانی شد و از خوزستان تا آذربایجان غربی دست خوش حوادثی گردید كه گروه‌های ضدانقلاب داخلی با حمایت عراق و یا عناصر عراقی تبار ایجاد می‌كردند. ارتش عراق نیز دور از صحنه نبود، بلكه با اقدامات مهندسی منطقه را برای شروع نبردی سنگین آماده می‌كرد و در این حال با تجاوزات زمینی، هوایی و دریایی و با راه انداختن جنگ روانی علیه ایران، قدرت واكنش قوای ایران را می‌آزمود و معابر وصولی مناسب را برای آغاز هجوم سراسری شناسایی می‌كرد.

در مقابل، نظام نوپای جمهوری اسلامی كه هیچ اندیشه فرامرزی به جز صدور فرهنگ انقلاب اسلامی نداشت، در همان روزهای آغازین انقلاب به سرعت از توان نظامی خود كاست، مستشاران نظامی امریكایی را از كشور اخراج كرد، از پیمان نظامی و منطقه‌ای "سنتو" خارج شد، قرارداد خرید زیردریایی و آواكس را با كشورهای آلمان و امریكا لغو كرد، سقف پرسنل ارتش را از پانصد هزار تن به نصف تقلیل داد و دوره خدمت وظیفه را از دو سال به یك سال كاهش داد. 

این وضعیت تا گذشت شش ماه پس از انقلاب ادامه داشت، اما پس از بروز چندین بحران در شش ماهه اول انقلاب - كه آخرین آن، بحران بزرگ پاوه بود و پس از این كه امریكایی‌ها شاه را پذیرفتند، اقدامات بازدارنده به مرور آغاز شد. تشكیل سپاه پاسداران و شروع تحول در ارتش و بازسازی آن - كه از همان روزهای اول انقلاب آغاز شده بود - بخشی از این اقدامات بازدارنده محسوب می‌شد. افزایش خدمت سربازی از 12 ماه به 18 ماه و واگذاری فرماندهی كل قوا به رئیس جمهور وقت - كه افزایش انسجام تشكیلات نظمی را در پی داشت و می‌توانست موجب هماهنگی قوای لشكری و كشوری شود - نیز بخش دیگری از اقدامات بازدارنده ایران به شمار می‌رفت. به موازات این تلاش‌ها، تصرف سفارت خانه امریكا در تهران، بسیاری از برنامه‌های ضدامنیتی امریكا علیه ایران را فاش كرد و اسناد به دست آمده از آن، ضمن آن كه عوامل داخلی امریكا را كه نقش‌های مهمی در تكمیل توطئه امریكا علیه ایران داشتند، افشا كرد، بسیاری از تهدیدات را نیز برطرف كرد. این اقدامات با كشف كودتای نوژه تكمیل گردید.

***== ادامه مطلب ==***