جهش امپراتوری شكوهمند ایرانیان در زمان هخامنشیان و تعالی و ترقی آن در زمان ساسانیان، و دیرپایی این تمدن مدیون دانش آب شناسی ایرانیان یود.
مردمان ایران زمین از دیرباز به ارزش آب به عنوان ماده ای زندگی بخش و ارزشمند آگاهی داشتند. نیاز طبیعی بشر به آب، وضع جغرافیایی فلات ایران و كمیابی این مایع گرانبها، ارزش این ماده را نزد ایرانیان صدچندان نموده و آن را در جایگاه والایی قرار می داده است. برای آنكه به ارزش والای آب در دیدگاه ایرانیان باستان پی ببریم، كافی است كه نیم نگاهی به اوستای زرتشت اندازیم.


آناهیتا، ایزد آب ها، كه گردونه او را در آسمانها چهار اسب ابر و باران و ژاله و شبنم میكشیدند، یكی از بزرگ ایزدان پیش از زرتشت بود، و نیایشگاههای او در كنگاور (كرمانشاه) و بیشابور (فارس) نمایان است، در اوستا مورد ستایش بسیار بوده و هم مرتبه میترا (مهر) و اورمزد (اهورامزدا) قرار می گیرد. آب در آیین زرتشت پاك است و مظهر پاكی و باید كه همچنان پاك باقی بماند. زرتشت از اهورامزدا درخواست می كند كه رودها را از آبی به سترگی شانه اسب لبالب نموده و به پیروان خویش می آموزد كه آلوده نمودن آب، به هر شكل و گونه اش، خلاف دین و اهریمنی است. اینچنین است كه شناخت آب در ایران باستان با وابسته داشتن صفات ویژه به آن و ارجمند داشتن این ماده زندگی بخش آغاز می شود. هنوز هم بازمانده آیین های ایزد آب ها در جای جای ایران برگزار می شود كه برای نمونه می توان به مراسم جوی روبی و بیل گردانی در دامنه آتشكده آتش كوه در نیمور، محلات اشاره نمود.

***== ادامه مطلب ==***

سرود «ای ایران» دقیقا در ۲۷ مهر ماه سال ۱۳۲۳ در تالار دبستان نظامی (دانشكدۀ افسری فعلی) و در حضور جمعی از چهره‌های فعال در موسیقی ایران متولد شد. شعر این سرود را «حسین گل گلاب» استاد دانشگاه تهران سروده بود، و از ویژگی‌های آن، اول این است كه تك‌تك واژه‌های به كار رفته در سروده، فارسی است و در هیچ‌یك از ابیات آن كلمه‌ای معرب یا غیر فارسی وجود ندارد. سراسر هر سه بند سرود، سرشار از واژه‌هاى خوش‌تراش فارسى است. زبان پاكیزه‌اى كه هیچ واژه بیگانه در آن راه پیدا نكرده است، و با این همه هیچ واژه‌اى نیز در آن مهجور و ناشناخته نیست و دریافت متن را دشوار نمى‌سازد.

دومین ویژگی سرود «ای ایران» در بافت و ساختار شعر آن است، به‌گونه‌ای كه تمامی گروه‌های سنی، از كودك تا بزرگ‌سال می‌توانند آن را اجرا كنند. همین ویژگی سبب شده تا این سرود در تمامی مراكز آموزشی و حتی كودكستان‌ها قابلیت اجرا داشته باشد.
و بالاخره سومین ویژگی‌ای كه برای این سرود قائل شده‌اند، فراگیری این سرود به لحاظ امكانات اجرایی است كه به هر گروه یا فرد، امكان می‌دهد تا بدون ساز و آلات و ادوات موسیقی نیز بتوان آن را اجرا كنند.

آهنگ این سرود كه در آواز دشتی خلق شده، از ساخته‌های ماندگار «روح‌الله خالقی» است. ملودی اصلی و پایه‌ای كار، از برخی نغمه‌های موسیقی بختیاری كه از فضایی حماسی برخوردار است، گرفته شده.

این سرود در اجرای نخست خود به‌صورت كر خوانده شد. اما ساختار محكم شعر و موسیقی آن سبب شد تا در دهه‌های بعد خوانندگان مطرحی همانند «غلامحسین بنان» و نیز «اسفندیار قره‌باغی» آن را به‌صورت تك‌خوانی هم اجرا كنند.

***== ادامه مطلب ==***

محمدرضا شاه پهلوی در خلال ازدواجهای خود دارای 3 دختر به نامهای شهناز، فرحناز و لیلا شد. شهناز از ازدواج اول او و فرحناز و لیلا از ازدواج سوم او بودند.آنها به دلیل سن و سال پایین و حضور عمه‌های قدرتمند چندان مجالی برای عرض اندام در دربار نیافتند. تولد شهناز پهلوی (در آبان سال 1319ش) با خشم و ناراحتی خاندان پهلوی توأم شد. چرا كه این خانواده برای به دنیا آمدن فرزند پسری كه جانشین و ولیعهد محمدرضا پهلوی باشد نقشه‌ها كشیده بودند. در این میان رضاشاه، بزرگ خانواده پهلوی، كسی كه در تمام مدت حضور ملكه فوزیه در ایران سعی كرده بود با توجهات ویژه دل او را به دست آورد، پس از شنیدن این خبر خشمگین شد و از فرط عصبانیت تمام وسایل روی میز دفترش را با عصا به پایین پرت كرد! او از آن زمان كمتر به فوزیه توجه كرد و اعضای خانواده پهلوی علی‌الخصوص تاج‌الملوك از در ناسازگاری با فوزیه برآمدند. تا اینكه فوزیه ایران را ترك نمود و سال بعد به دلیل پافشاری فوزیه، دربار ایران ناچار شد طلاق او را صادر كند. (1326) از این پس شهناز كه از یك سو از محبت مادر جدا شده بود و از سوی دیگر پدر را به دلیل مشغله و خوشگذرانی در كنار خود نداشت تنها شد. روابط او با عمه‌ها و مادربزرگش چندان گرم نبود. چرا كه از یك طرف آنها را برای رفتن مادرش مقصر می‌دانست و از طرف دیگر از همان ابتدای تولد از آنها محبتی ندیده بود. در نهایت به دلیل دلتنگی‌های شهناز قرار شد كه جهت تحصیل به یك مدرسه و سپس كالجی در اروپا فرستاده شود. او از سن ده سالگی با ثریا به عنوان نامادری روبه رو گشت، با تمام تلاشهای ثریا هرگز با او از در دوستی درنیامد ، تنها پس از كودتای 1332 حاضر به بازگشت به ایران شد. اندكی بعد به خواست شاه در سال 1335 به عقد اردشیر زاهدی پسر فضل‌الله زاهدی عامل كودتای 1332 درآمد. پس از به دنیا آمدن تنها فرزندشان مهناز در سال 1337، به سبب عیاشی اردشیر زاهدی،

***== ادامه مطلب ==***

تعریف ساده ای كه از استوره می توان ارایه داد این است كه اساتیر واقعیات تاریخیی هستند كه به مرور زمان و نقل سینه به سینه ، شاخ و برگ پیدا كرده اند و به گونه اغراق آمیز درآمده اند اما به هر روی ریشه ای تاریخی و واقعی دارند.
ما در تاریخ اساتیری‌‌مان پهلوانی به نام آرش داریم كه برای همه ایرانیان یك نام آشنا و مقدس و نماد یك شخصیت فداكار و ایران‌پرست است. همانگونه كه سرگذشتش را بارها و بارها شنیده و خوانده ایم، در جنگ ایران و توران، كه سرنوشت بازپس‌گیری خاك ایران به اندازه ی پرتاب یك تیر بستگی داشت ، آرش دلاور ایرانی این كار را پذیرفت و تیری كه او در سپیده دم و از فراز البرز رها كرد، به هنگام غروب، بر درختی در كنار جیحون نشست و تمامی خاك ایران از تورانیان بازپس گرفته شد، اما آرش كه تمامی نیرو و توانش را بر سر پرتاب این تیر گذاشته بود، پس از تیرانداختن جان به جان آفرین سپرد..
ارشك(اشك) بنیانگذار شاهنشاهی پارت كه توانست ایران را از بیگانگان سلوكی بازپس گیرد نیز در حین تلاش برای گسترش منطقه‌ی نفوذ خود در شرق ایران ، در جنگ با قبایل تورَهیا (توران) در ناحیه ای میان سیردریا و آمودریا (همان جیحون) ، یعنی در سرزمینی كه اكنون بخش میانی كشور ازبكستان است ، كشته شد.
همانگونه كه می دانیم سواران پارتی به چابك‌سواری و مهارت و قدرت در تیراندازی شهره اند.
فردوسی بزرگ شاهان اشكانی را از نژاد آرش می داند. (نگاهی به پادشاهی اشكانی در شاهنامه بیندازید)

همچنین بر روی سكه هایی از دوره ی اشكان برجای مانده ، نگاره‌ی اشك یكم (ارشك) به همراه تیر و كمانی كه به دست دارد ترسیم شده ؛ مشابه نگاره هایی كه امروز از آرش كمانگیر می بینیم.
از این رو برخی اساتید و پژوهشگران ما معتقد هستند كه این ارشك می بایست همان آرش كمانگیر استوره ای باشد.

تعریف ساده ای كه از استوره می توان ارایه داد این است كه اساتیر واقعیات تاریخیی هستند كه به مرور زمان و نقل سینه به سینه ، شاخ و برگ پیدا كرده اند و به گونه اغراق آمیز درآمده اند اما به هر روی ریشه ای تاریخی و واقعی دارند.
ما در تاریخ اساتیری‌‌مان پهلوانی به نام آرش داریم كه برای همه ایرانیان یك نام آشنا و مقدس و نماد یك شخصیت فداكار و ایران‌پرست است. همانگونه كه سرگذشتش را بارها و بارها شنیده و خوانده ایم، در جنگ ایران و توران، كه سرنوشت بازپس‌گیری خاك ایران به اندازه ی پرتاب یك تیر بستگی داشت ، آرش دلاور ایرانی این كار را پذیرفت و تیری كه او در سپیده دم و از فراز البرز رها كرد، به هنگام غروب، بر درختی در كنار جیحون نشست و تمامی خاك ایران از تورانیان بازپس گرفته شد، اما آرش كه تمامی نیرو و توانش را بر سر پرتاب این تیر گذاشته بود، پس از تیرانداختن جان به جان آفرین سپرد..
ارشك(اشك) بنیانگذار شاهنشاهی پارت كه توانست ایران را از بیگانگان سلوكی بازپس گیرد نیز در حین تلاش برای گسترش منطقه‌ی نفوذ خود در شرق ایران ، در جنگ با قبایل تورَهیا (توران) در ناحیه ای میان سیردریا و آمودریا (همان جیحون) ، یعنی در سرزمینی كه اكنون بخش میانی كشور ازبكستان است ، كشته شد.
همانگونه كه می دانیم سواران پارتی به چابك‌سواری و مهارت و قدرت در تیراندازی شهره اند.
فردوسی بزرگ شاهان اشكانی را از نژاد آرش می داند. (نگاهی به پادشاهی اشكانی در شاهنامه بیندازید)

همچنین بر روی سكه هایی از دوره ی اشكان برجای مانده ، نگاره‌ی اشك یكم (ارشك) به همراه تیر و كمانی كه به دست دارد ترسیم شده ؛ مشابه نگاره هایی كه امروز از آرش كمانگیر می بینیم.
از این رو برخی اساتید و پژوهشگران ما معتقد هستند كه این ارشك می بایست همان آرش كمانگیر استوره ای باشد.