جوانان جویای نام و با استعداد در هر حرفه‌ای هر روز به جامعه معرفی می‌شوند، چه در ورزش،چه در علم، هنر و... یكی از این جوانان با استعداد كه به لهجه‌های مختلف صحبت می‌كند، محمد امیری‌مهر است كه با نقش «دوم» در مجموعه چارخونه این روزها چهره شده، خیلی‌ها كه بیننده این سریال هستند، تصور می‌كنند او ایرانی نیست، « دوم» بچه شهرك غرب تهران است، در زندگی واقعی‌اش خالی‌بند نیست، اما مادرش می‌گوید: بچه كه بود بسیار شیطان بود، فرزند چهارم خانواده است و به خانواده‌اش عشق می‌ورزد. به‌طور تصادفی وارد این حیطه شده و ابتدا توسط یك آشنای خانوادگی، دستیار صدا شد و سپس توسط سروش صحت كشف شد... او بیشتر دیالوگ‌هایش را خودش می‌نویسد، به قول برادرش به خوبی «خالی‌بندی»‌ها در ذهنش نقش می‌بندد و آنها را بر زبان می‌آورد.

در یك جمعه پاییزی مهمان او و خانواده‌اش بودیم. سعی كردیم، گفتگویی خلاصه و البته كامل به چاپ برسانیم چون كه «دوم» حرف‌های زیادی برای گفتن داشت، هرگاه كه پاسخ پرسش‌های ما را می‌داد، نمی‌توانستیم تصور كنیم كه گفتگوهایش واقعیت دارد، به قول معروف خالی‌بندی می‌كند یا نه، اما زمانی كه به ما گفت: مشكل مسكن را ده روزه حل می‌كند، به خودمان گفتیم واقعا می‌شود، تو چشم ما نگاه كرد و گفت: می‌شود، هو!

نامش نیكی است، نام خانوادگی‌اش كریمی… كمتر بازیگری در بین زنان را می‌شناسید كه سال‌های متمادی، به مانند او سالی چند فیلم بازی كرده و همیشه در حیطه هنر

این‌چنین بدرخشد، از كودكی علاقه وافری به هنر داشته تا جایی كه هرگاه «رمان» می‌خواند، خود را به جای شخصیت‌های داستان می‌گذاشت، آن هم در نقش‌های اصلی...

شاید یكی از دلایلی كه این چنین روان بازی می‌كند، همان تمرینات تك نفره‌اش در دوران كودكی بود. «نیكی» سینمای ایران از كودكی دوست داشت، فقط بیاموزد،

بیاموزد و بیاموزد... و به همین خاطر زمانی كه در 19 سالگی به سال 1369، در فیلم «عروس» بهروز افخمی بازی كرد، برایش تا حدی عادی بود كه در این سن و سال كم،

زمان چقدر زود می‌گذرد، در واقع عمرمان است كه مثل باد می‌گذرد، انگار عید دو سال پیش بود كه مجموعه وفا پخش شد و بینندگان زیادی را به سوی خود جلب كرد. یادتان می‌آید، همان مجموعه به كارگردانی غلامحسین لطیفی كه «هانیه توسلی»، هستی «میوه ممنوعه» در آن نقش اصلی را ایفا می‌كرد، روبه‌روی او جوانی بازی می‌كرد كه چهره‌اش برای بینندگان تلویزیونی ناآشنا بود، اما همه او را به نام «ژوبین» می‌شناسند. شاید باورش برای شما مشكل باشد، اما خود من به عنوان نگارنده، پس از گذشت دو سال هنوز شماره همراه او را در تلفنم به نام «ژوبین» ثبت كردم، حتی گاهی اوقات ناخودآگاه او را ژوبین صدا می‌زنم و این نشان از آن دارد كه نقش ژوبین چه ارتباط قوی‌ای با بیننده برقرار كرد.

اما نام او ژوبین نیست، بلكه «پوریا» است. پوریا پورسرخ كه خیلی زود پله‌های ترقی را پیمود، در رمضان همان سال باز هم در مجموعه‌ای از لطیفی با نام صاحبدلان ایفای نقش كرد كه كاری بسیار خوب از آب در آمد و پوریا نشان داد كه در نقشی متضاد با ژوبین هم می‌تواند به خوبی ظاهر شود.

فیلم جدید شهرام شاه‌حسینی با نام «زن‌ها فرشته‌اند» با بازی بازیگران توانایی چون نیكی كریمی، مهتاب كرامتی، لادن طباطبایی، لیلا اوتادی، محمدرضا شریفی‌نیا و البته امین حیایی كه از تاریخ بیستم مهر مقابل دوربین رفت و تصویربرداری آن سی‌ام آبان به اتمام رسید و به احتمال فراوان در جشنواره فیلم فجر به نمایش گذاشته خواهد شد، گرچه هنوز اکران آن مشخص نیست... به همین خاطر با کارگردان این فیلم شهرام شاه‌حسینی که به تازگی فیلم کلاغ پر از او به اکران درآمده، گفتگویی انجام داده و از او خواستیم در مورد فیلم جدیدش بیشتر توضیح بدهد.

کارگردان «کلاغ پر»
شهرام شاه‌حسینی کارگردان «کلاغ پر» و «زن‌ها فرشته‌اند» در مورد زندگینامه‌اش می‌گوید: در چهارم اسفند ماه سال 1352 در تهران به دنیا آمدم. فوق دیپلم اقتصاد هستم و از سال 1374 به عنوان برنامه‌ریز و دستیار کارگردان در دنیای هنر فعالیت خود را آغاز كردم که می‌توانم از شاخص‌های كارهای هنری‌ام به فیلم‌های سفر به چزابه، هیوا، کمکم کن و البته سریال شهید باکری، سگ‌کشی بهرام بیضایی، لاک‌پشت‌ها پرواز می‌کنند و شراره سیامک شایقی، دختران خورشید و البته سریال‌های بدون شرح، سیاه سفید خاکستری، پدر خاک و یک مشت پر عقاب که هنوز پخش نشده است، اشاره كنم.

احسان خواجه‌امیری خواننده و آهنگساز جوان كشورمان در سن 23 سالگی تجربه‌های فراوانی دارد. احسان پسر ایرج خواننده است كه او هم ید طولایی در موسیقی سنتی ایرانی دارد. در ماه مبارك رمضان بینندگان تلویزیون هرشب با صدای خوب احسان خواجه‌امیری در پایان مجموعه میوه ممنوعه آشنا هستند؛ موسیقی كه بسیار به دل می‌‌نشیند و از طرفی تنظیم آن هم بسیار شنیدنی است.

با احسان خواجه‌امیری گفتگویی ترتیب دادیم همان خواننده‌ای كه می‌‌خواند:
میشه خدارو حس كرد، تو لحظه‌های ساده
تو اضطراب و عشق و گناه بی‌‌اراده
بی‌‌عشق عمر آدم، بی‌‌اعتقاد می‌‌ره
هفتاد سال عبادت، یك شب به باد می‌‌ره