تابه‌حال 3 سریال برای ماه مبارك رمضان داشته‌اید. كدامیك برای خودتان دلچسب‌تر بوده است؟
به‌طور كل بین تمام نقش‌های تلویزیونی كه انجام داده‌ام، مجموعه «صاحبدلان» برایم از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. وقتی فیلمنامه را خواندم، شخصیت رامین را مثل دوران نوجوانی خودم دیدم.

چطور...؟
من بچه مشهد هستم. یادم می‌آید آن زمان دیوانه نوشته‌های دكتر شریعتی بودم. از مدرسه فرار می‌كردم و به حرم می‌رفتم تا كتاب‌های شریعتی را بخوانم. آن زمان در سرمای زمستان، گرم‌ترین مكان، فقط حرم بود. در حرم كه بودم، با یكسری از دوستان روحانی آشنا شدم و ناخودآگاه سر درسشان نشستم. این موضوع ادامه پیدا كرد، به‌طوری كه سال اول دبیرستان مردود شدم. فقط كتاب می‌خواندم و حرم می‌رفتم. آدم‌هایی مانند سیدخلیل صحاف را دیده بودم. سناریوی «صاحبدلان» را ظرف 12 ساعت تمام كردم و بلافاصله بعدش ترجمه قرآن را خواندم. فردایش به دفتر آقای جودی رفتم. به لطیفی كه گفتم می‌خواهم نقش رامین را بازی كنم، با تعجب به من گفت: فكر می‌كردم از نقش شاهین خوشت بیاید. به او گفتم: «رامین منم».

* تا چه حد خانواده را در بازیگر شدن‌تان موثر می‌دانید؟
- خوب به هر حال تاثیر دارد ولی خیلی‌ها هم هستند كه به سمت حرفه خانواده‌شان نمی‌روند. پسر خودم كه هشت سال دارد هیچ علاقه‌ای به بازیگری ندارد. برای همین فكر می‌كنم بیشتر از تاثیر خانواده علاقه خودم موثر بود.

* در كار چقدر روابط خویشاوندی روی همكاری‌تان تاثیر می‌گذارد؟
- خیلی كم. مخصوصا وقتی با پدرم كار می‌كنم احساس می‌كنم اصلا من را نمی‌شناسند. یعنی انگار نه انگار كه من دخترشان هستم. همیشه سركار خیلی جدی برخورد می‌كنند. با مادرم زیاد هم كار نبوده‌ام و از كار با خاله مرضیه هم همیشه خاطرات خوبی دارم. خاله همیشه سر كار جدی است و با كسی شوخی ندارد ولی كار با او از خاطره‌های خوب پر بوده.

* برای انتخاب یك نقش، پیدا كردن نقش یا درك بهتر پیس‌ها چقدر از پدرتان مشورت می‌گیرید؟
- هیچ چی. معمولا پدرم در مورد این‌كه در كدام پروژه باشم یا چگونه نقش را پیدا كنم نظر خاصی نمی‌دهند و همیشه همه سختی و دو دلی‌ها را به خودم واگذار می‌كنند. بعضی وقت‌ها احساس می‌كنم پدرم علاقه‌ای ندارد كه به من چیزی یاد بدهد یا كمكم بكند.

هیچ‌كس فكرش را هم نمی‌‌كرد، سوریان در گوانگ‌ژو چین به مانند بوداپست قهرمان دنیا شود، گرچه در باكو از او این انتظار می‌‌رفت.
سوریان تا فاصله كمتر از هشت ماه به مسابقات المپیك باید قدر زمان را بداند، او باید نه تنها با تكنیك و تاكتیك در تمرینات شركت كند، بلكه باید با دل تمرین كند، كه اگر این‌گونه باشد، به‌طور حتم قهرمان المپیك خواهد شد، حیف است حمید با سه طلا اشباع شود، نگاه او باید افق‌های دورتری را ببیند، چرا كه پس از طلای رحیم‌علی‌آبادی در المپیك مونیخ به سال 1972، هنوز مدالی در المپیك نگرفتیم، چه بهتر كه این مدال طلایی باشد، آیا سوریان طلسم را خواهد شكست... خودش می‌‌گوید: به امید و لطف خدا، طلسم را می‌‌شكنم.

داستان زندگی سوریان
حمید در دوم شهریور ماه سال 1364 در شهرری، در خانواده‌ای كه پنج پسر بزرگتر از او بودند، به دنیا آمد، پدر از كودكی او را با الفبای كشتی آشنا كرد، بزرگتر كه شد زیر نظر «حاج عبدا... زارع» در سالن كشتی بابك و مقدم شهرری فنون حرفه‌ای‌گری كشتی را آموخت... عشق به كشتی باعث شد كه در حیاط مدرسه گاهی اوقات با بچه‌ها سرشاخ شود، اما خیلی زود به باشگاه رفت و كشتی در باشگاه را ادامه داد، سپس به مسابقات نونهالان راه یافت، از همان زمان مشخص بود كه او كشتی‌گیر با تكنیكی است، این جمله را برادرش محسن می‌‌گوید كه در دهه هفتاد از ملی‌پوشان فرنگی بود، حمید 14 سال بیشتر نداشت كه به سال 1378 در مسابقات قهرمانی كشور، مقام كسب كرد، سپس مقام‌های آسیایی و قهرمانی جوانان جهان، دوم جام‌جهانی و سرانجام سه طلای پیاپی جهانی در وزن 55 كیلوگرم نام او را جهانی كرد.
سوریان می‌‌گوید: در كودكی آرزوی طلا داشتم، زمانی كه از تلویزیون ایران، كشتی‌گیران ایرانی را می‌‌دیدم كه روی سكو قرار گرفته‌اند، احساس غرور ایرانی بودن به من دست می‌‌داد، حتی گاهی هم شب‌ها خواب قهرمانی را می‌‌دیدم.

انتهای یك كوچه بن‌بست
هوای تهران گرم است، گرم گرم... اما در انتهای یكی از كوچه‌های بن‌بست در شمال تهران در خانه‌ای چهار واحدی، پلاك 10، هوا خیلی گرم‌تر است، چرا كه تمامی دست‌اندركاران این مجموعه، سریعا در حال بازی و رسیدن كار به پخش هستند. آنها، همه بر این باورند كه باید خنده را بر دل ایرانی‌ها بنشانند.